LADRÁNDOLLE Á LÚA

VENGO DEL AYER . Voz Mercedes Pérez

2012-01-21T11:13:00.002+01:00

Recollido en Trafegando ronseis. Aínda que a imaxe final...

Medio elefante e un álbum completo

2012-01-18T01:08:00.001+01:00

Hai libros que aínda sendo escritos hai tempo, dá gusto llelos porque a construción do texto, a estrutura e a forma de contar achéganse con criterio claro aos pequenos lectores. Medio elefante é un libro publicado hai uns anos por Serres pero que tiven a sorte de coñecer hai unhas semanas (Haberá libros que ocupan demasiado espazo nas mesas das librarías que ocultan outros?). A proposta parte dun principio moi rodariano. Que pasaría se o mundo se partise pola metade? E que lle pasaría a un elefante?
O seu autor, o ilustrador rxentino Gusti apostou por construír as ilustracións con materiais de refugallo, especialmente anacos de madeira, e o resultado é un libro visualmente atractivo.
O remate do evita en todo momento a solución fácil, tentación fácil recurrir ao obvio, pero Gusti é coherente co xogo que prantexou desde o inicio.

O valor da experiencia

2011-12-30T18:14:00.005+01:00

Cuatro azules publicou un libro de Julio Llamazares no que relata as pegadas dos desterros pola construción de encoros. Sabemos ben o que significa asolagar a memoria de aldeas, as raíces e afogalas na auga que enriquece lugares distantes.

Miren señores que historia
nun pobo do noso Ourense
que ten xuez e segredario
e tamén señor forense.

O libro de Llamazares evoca a historia de tantas familias leonesas trasladadas a vilas artificiais ou dirixidas directamente á emigración das grandes cidades, a súa propia historia (A súa aldea foi asolagada pola construción dun encoro). É unha ollada moi próxima. A valoración material da terra perdida non compensa as outras perdas, as que soamente os que teñen que recoller enseres e familia e alixeirar o fato da memoria. O coñecemento desta realidade constitúe un valor inestimable na construción dunha narración á que lle aporta unha ollada desde o coñeceento profundo desa ausencia, tan importnte non inmaterial coma nos demais terreos. Pero tamén constitúe, ao meu ver, nun gran defecto, pois non lle permite a distancia suficiente para construír un entramado narrativo crible e un ten a sensación que xoga co lector utilizando algunhas trampas efectivas desde o punto de vista emotivo, pero que son enormemente disonantes no na verosimilitude da narración. Este libro parece querer ser un recoñecemento, feito máis desde o emotivo que desde o literario. Emocionará aos que teñan algunha relación coa realidade histórica dos que teñen eses sucesos como próximos, emocionarán certas pasaxes do avó, do retrato da soedade e da incomprensión, pero fáltanos valor narrativo.

Rasmus ou a Lindgren menos coñecida

2011-12-26T22:43:00.000+01:00

Da obra de Astrid Lindgren o libro que a meirande parte dos adultos dunha certa idade coñecen é Pippa, ou Pipi se aceptamos a transformación do nome feita pola serie de televisión dos anos setenta, pero poucos coñecen o resto da obra publicada en español: Miguel el travieso, Ronja ou Os irmáns corazón de león, publicada en galego por Xerais. A lectura de Mi mundo perdido, unha especie de autobiografía faríanos perder certas ideas preconcebidas sobre as sociedades nórdicas de principios do século XX. Isto axudaríanos a entender a dureza da realidade que Astrid Lindgren non oculta en ningún dos seus libros, mesmo nos máis doces e fantásticos.

A lectura de Rasmus abáfanos coa súa humanidade, por esa ollada sensible sobre os seres humanos. Pero iso non oculta os valores literarios da escritura de Astrid Lindgren, unha escrita rica e ben modulada, cunha utilidade das palabras que xa non é frecuente na literatura para xente nova. Unha escrita que non fuxe da complexidade, pero que non a disfraza con artiluxios que tratan de ocultar o que non é. Quizais moitos lectores estean lonxe do estilo de Lindgren, pero podemos ser facilitadores porque é un libro que abre a porta a moitos outros, mesmo abre ás portas a ollar a vida en toda a súa complexidade.

Olladas sutiles

2011-12-20T00:07:00.000+01:00

Janosch é un autor alemán nacido nunha cidade de Silesia, actualmente pertencente a Polonia. É un autor no que a defensa da liberdade dos personaxes é unha constante ao longo da súa obra. Moitos dos seus protagonistas son viaxeiros empedernidos, nómades zíngaros. A vida deste grupo social interésalle de forma moi especial. Moitos críticos sitúan a Janosch dentro desa corriente antiautoritaria que o maio do 68 espertou na literatura infantil. As súas obras de máis éxito foron escritas na década dos setenta, e algunhas das anteriores, editadas en España por editoriais como Lumen, non acadaron a difusión e o recoñecemento que merecerían. Agora, El jinete azul recupera "Historia de Valek, el caballo" e "Valek y Jarosch" en coidadas edicións.

Hoxe comento a primeira desas obras. Un dos personaxes é un cabalo que non ten unha orixe definida, o autor leva ao extremo o seu desapego ao dicir que nin siquera sabía se tiña nai. O outro personaxe é un soldado solitario ao que non lle gusta nada a súa profesión e que o que realmente querería é tombarse e soñar mirando o ceo.

A escritura é sinxela e poética ao tempo: "Entre sueño y sueño, Wanja Valeska envejeció", tan poéticos coma algunha situacións que describe o autor no pranto do violín, o único elemento capaaz de alterar a inercia dos acontecementos no dóo dos angustiados zíngaros pola morte de Wanja.

Unha obra cargada de sensibilidade e na que o autor non xoga ao engano, nin a construír mundos fantasiosos. Ofrécenos unha visión singular do mundo, pero real, unha analoxía dos propios seres humanos representados a través dun cabalo tan humano coma os seres humanos.

Paralelismos

2011-12-17T13:47:00.001+01:00

Sempre hai quen pensa que só pode gozar coa lectura dos articulistas que nadan na mesma parte do río que un, e aí perde a posibilidade de recrearse en ideas que, aínda non compartindo, fanos conscientes doutras visións da realidade que se expresan intelixentemente, enténdase con argumentos, paixón e brillantez literaria. No ABC cultural, para min o mellor suplemento cultural da prensa española por min coñecida, os xornais cataláns non chegan aos nosos quioscos desde hai un tempo e non me atrevo a expresar unha opinión, pois a consulta en internet é limitada, hai un bo feixe deles. Certo que hai outros que sendo bos escritores, non teñen o don da proporcionalidade, a virtude do distanciamento e unicamente amosan as vísceras (De que cabalo caería o pobre De Prada?). Armas Marcelo, Rafael Reig, Andrés Ibáñez... ofrécenme o pracer da súa lectura, e respiro una aire de pluralidade que non percibo no resto do xornal.

Vén isto ao artigo que Rafael Reig publica en "Lecturas y relecturas" no ABD cultural de hoxe, no que establece un paralelismo entre a lectura e a comida:

"A pirámide da lectura é como a dos alimentos e funciona máis ou menos igual. Hai que ler de todo, aínda que a base son os clásicos, que alimentan moito e non engordan; tamén se recomenda o consumo diario e moderado de poesía láctea e novela contemporánea de carne ou de peixe; hai que ler sesudos ensaios igual que hai que comer verduras e froitas; e no vértice da pirámide, coma sempre, están as deliciosas galdrumadas, as golosinas, os doces, a pastelaría industrial, as hamburguesas feitas con pálpebras de becerra; son os best-sellers que nos dan tanto pracer e que se comen así, sen decatarse, pero dos que non convén abusar, se non se quere perder a liña ou atrancar as neuronas con prexuicios, ideas parvas pronunciadas con solemnidade e gordos clichés de colesterol."

Unha lectura recomendable para unha tarde inverniza de fin de semana co nadal petando na porta, as superficies comerciais abertas, aínda que con pouca xente e na entrada dunha semana que se anuncia, non sei se con sangue, pero con suor e lágrimas seguro, tantas coma os catro millóns e pico de parados e outros tantos millóns de airados por ser os pagotes dunha crise que non crearon, mentres as diferenzas sociais entre os que teñen moito e os que teñen pouco faise cada vez máis grande, pero quizais o teñan merecido, quen lles mandou nacer traballadores. Se queren verse nun espello, volvan a Las uvas de la ira ou lean a serie de artigos que orixinarían esta magnífica novela, Los vagabundos de la cosecha, publicado por Los libros del asteroide e que comentei nunha entrada hai algún tempo.

Unha guía necesaria

2011-12-12T17:28:00.000+01:00

Club Kirico publica unha guía de lecturas con 153 títulos infantís acompañados da información de contexto da publicación de cada un dos títulos e outras referencias interesantes. Hai unha clasificación que responde á idade para a que se recomenda a lectura.

Un adianto restrinxido pode consultarse aquí.

VI Premio Pep Sempere

2011-12-05T15:52:00.001+01:00

As bases do Premio Pep Sempere para todos aqueles colectivos que desenvolven o seu traballo de reflexión no eido da animación á lectura, escritura e formación literaria.

Pódense consultas as bases en PDF na web de Pizpirigaña.

Banda deseñada para pequechos

2011-11-26T21:53:00.001+01:00

Hai tres anos xurdía unha iniciativa editorial xenuína que se vai abrindo camiño pouco a pouco. Trátase dunha colección de banda deseñada para nenos, Mamut. Nas miñas librerías habituais, a pesar de que algunha delas ten unha especial preocupación pola BD, nunca vin os seus libros, pero unha recente viaxe permitiu descubrir unha parte importante do catálogo de Bang ediciones. Este proxecto editorial céntrase exclusivamente na BD e busca desde o ano 2008 achegar os cómics ao público infantil a partir de autores españois na súa meirande parte. O seu catálogo artéllase en tres series: +3, +6 e +9. Son libros coas esquinas redondeadas e unha encuadernación moi flexible. A serie para maiores de 3 anos ten ademais a capa dura.

Entre as novidades que se poden ver nos trinques das librerías, hai un título que me parece especialmente interesante, trátase de Batu 2, con guión e debuxos de Tute, humorista do prestixioso xornal La Nación de Buenos Aires onde publica unha tira diaria, ademais de realizar debuxos para o suplemento dominical. Batu é unha recopilacións das tiras gráficas que desde o ano 2008 Tute publica nese xornal.

Como se pode adiviñar, trátase do segundo tomo das aventuras deste protagonista. Artelladas arredor de tres personaxes, Batu e Tútum por unha banda, e o personaxe invitado, curioso e singular, de Boris. Os tres realizan unhas viaxes maravillosas coa imaxinación (o medio de transporte máis barato anuncia Batu) e como unha forma de escape da sobreprotección materna, aínda que no caso de Boris sempre deba recurrir ao móbil para pedirlle permiso á súa nai antes de embarcarse nas aventuras.

Na serie +3 hai un volume interesante titulado "El zoo de Antón" do debuxante Juan Berrio, finalista no último Premio Nacional de Cómic con "Dentro de nada.

Aínda que poida ser algo complexa para nenos moi pequenos, é unha historia ben artellada ben secuenciada e o suficientemente sinxela para ser seguida sen grandes dificultades polos pequenos lectores, aínda que non me atrevería a opinar sobre a idade aproximada de lectura. Sen dúbida haberá rapaces capaces de "ler" esta aventura chea de animais que enchen o cuarto do pequeno Antón. O libro cérrase coa calidez que deben ter todos os libros para os máis cativos, coa presenza aseguradora do adulto familiar que ofrece a seguridade que os pequenos precisan. Dirixido a lectores máis novos que outra obra que comentei hai algún tempo, "Luís vai á praia", que tamén encerraba unha maxistral lección de secuenciación que deberían estudar e interiorizar os que queiran converterse en creadores de historias debuxadas para nenos.

Unha boa idea

2011-11-19T10:13:00.001+01:00

Entendo que a diferenza entre un bo libro e un que non o é tanto reside en que mentres que o primeiro cumpre co obxectivo de interesar ao lector e de atrapalo na lectura. Ás veces, mesmo na capacidade de seguir provocando reaccións despois da súa lectura.


"La historia del señor Pájaro". Piret Raud

Piret Raud é unha autora descoñecida para min, por iso me acheguei ao seu libro "La curiosa historia del señor Pájaro" coa curiosidade de descubrir unha figura descoñecida no panorama literario. Desde que vin a portada do libro no blog de Los Libros del Zorro rojo, pareceume unha proposta artística interesante, clara e limpa. Nos créditos parece intuírse que hai un traballo de edición por parte dos editores españois que semella que aportaron algo á versión en castelán.

La historia del Señor Pájaro é a historia dunha insatisfacción e, en consecuencia, a dunha busca. O Señor Pájaro non lle gusta a vida que leva e decide lanzarse a experimentar outras formas de vida e iso provoca as risas dos seus amigos. Pero lonxe de desanimarse, o protagonista decide seguir cos seus proxectos e vivir de formas diferentes, descubrindo que son tan molestas e insatisfactorias como a que lle estaba destinada. Aceptando que as cousas teñen as dúas caras decide retornar ao seu mundo. Para facer que? Para dirixir o coro no concurso de canto.

A claridade da ilustración é reforzada polo marco que encerra as viñetas narrativas, deixando un espazo para outras de carácter contextualizador ou simplemente ornamental. Ademais resalta máis a visión humorística que aportan algunhas páxinas ou os pequenos detalles ilustrados con primor (Para min, espléndido o niño que se pasea polas páxinas en forma de globo ou o que se convirte na coroa do vencedor do concurso de canto).

Creo que o remate evita que a historia sexa redonda. A trama resólvese de xeito sorprendentemente fácil.Pero os finais felices, máis en tempos coma estes, son os preferidos e seguramente haberá lectores moi satisfeitos con esta historia.

Premio Nacional de ilustración

2011-10-31T18:42:00.000+01:00

Emilio Urberuaga acadou o Premio Nacional de ilustración correspondente ao ano 2011. A súa traxectoria é destacable, marcada por innumerables traballos tanto en España coma no estranxeiro. Cando o panorama do álbum ilustrado español era un deserto, el seguía realizando os seus traballos para editores suízos e italianos. El aportoulle a imaxe a Manolito Gafotas, a serie de éxito de Elvira Lindo. Posteriormente realizou destacados traballos para Kókinos, Los libros del Zorro Rojo ou Kalandraka, que vai publicar proximante un libro disco en colaboración con José Antonio Abad sobre As catro estacións.

Querer dicir máis cousas sobre Urberuaga é misión difícil, ten tal cantidade de traballo e tan coñecido que pode ser redundante.

Merecido premio, parabéns.

Cando o pasado é presente

2011-10-31T18:28:00.001+01:00

"Yo maldigo el río del tiempo" é unha novela que provocou grandes ilusións entre os que leran "Salir a robar caballos". O meu libreiro, do que me fío case sempre, ofreceuma como unha magnífica novela dun autor nórdico. Non o dubidei porque as últimas recomendacións foron acertadas: O Wakefield de Hawthorne, Purga de Oksanen, Un momento de descanso de Orejudo...

Nada máis rematar o libro de Antonio Orejudo, póñome á lectura. As primeiras páxinas son excelentes e conseguen crear un clima de lectura propicio para non cerrar o libro. Pero esa intensidade decae, e a cambio ofrecen algúns parágrafos magníficos, pero máis aillados. Despois aparece unha engaiolante relación nai-fillo que me fascina, cunha tensión magnificamente creada e, o que resulta máis difícil, mantida ao longo de todo o relato. Entre medias, algúns epiosodios da relación do protagonista coa súa muller, que creo que aportan pouco ao cerne da historia que se nos conta.

As situacións nas que os protagonistas son situados resultan sorprendentes. A nai que pasa a infancia dos seus fillos con medo a morrer dun cancro de pulmón e vai coller un cancro de estómago, e unicamente lamenta o tempo perdido, quizais debese ter seguido fumando, parece querer dicir.

A novela é a historia da incomunicación. Un fillo que non logra comunicarse coa nai, unha muller que non comunica co seu home, unhas fillas que aparecen moi no fondo da paisaxe humana e un vello amigo que o coñece todo da vida desa muller, pero que está lonxe e ao que recorre antes de afrontar o paso derradeiro.

Yo maldigo el río del tiempo - Per Petterson - Mondadori.

Premio Nacional ao Labor Editorial

2011-10-27T22:59:00.002+02:00

O Ministerio de Cultura fixo pública hoxe a decisión de outorgarlle a Los libros del zorro rojo e a Salamandra o Premio Nacional ao labor editorial.

Dúas editoriais con traxectorias distintas, pero que comparten a idea de que o editor debe ofrecer libros coidados e ben pensados. Salamandra tivo a gran fortuna de facerse cunha mina de ouro que ninguén soubo ver e os beneficios que lles reportou Harry Potter serviron para ter un fondo editorial estimable e que nos ten feito disfrutar ben e moito. Teño no punto de mira Libertad, de Jonathan Franzen.

Los libros del zorro rojo teñen unha historia de poucos anos, pero cun bo feixe de libros, algúns creo que non de todo acertados, pero a quen non lle pasa iso? Uktimamente fixeron excelentes recuperacións, e curiosamente é seu o próximo comentario que se publicará neste blog, de non xurdir outras novidades, La curiosa historia del señor pájaro, de Piret Raud.

Que se vaia!

2011-10-18T23:47:00.000+02:00

Se o único labor polo que vai pasar a historia este conselleiro de Cultura é por aplicar todos os recortes que lle pide o seu presidente e non vai construír nada, é mellor que se vaia para casa e será un salario inútil menos a pagar. Total para desfacer vale calquera e se hai que pagarlle, que lle concedan unha embaixada ben lonxe.

Unha opinión intelixente

2011-10-15T23:20:00.000+02:00

"...Atopar só o que che interesa, o que xa andabas a buscar, é un xeito de amputación cerebral, unha visión limitada da realidade que te encerra en ti mesmo. Como ir a un bar onde todo o mundo é coma ti. como ler o que te comprace. A nosa única esperanza é atopar algo que non iamos buscando, algo que nin sequera entendemos. Se non, como iamos entrar en contacto co mundo exterior. Atopar unicamente o que ti querías equivale a confirmar os teus prexuízos e confinarte no teu pequeno mundo.
Ese é o meu único reparo cando escoito falar da literatura premeditada para xoves. din que "quere conectar co seu mundo", "tratar dos problemas que lles preocupan". Que paparruchas. Para min, desde moi novo, ler é exactamente o contrario: saír do meu mundo, preocuparme de problemas que nunca tivera en conta, alonxarme da miña sensibilidade, asomarme ao exterior e poñerme no lugar de outros..."

Rafael Reig apunta deste xeito unha visión moi interesante e lúcida sobre a función da lectura, a compartimentación, a literatura ad hoc e apunta outros temas para a reflexión.

Poesía para chamar polo sono

2011-10-15T18:03:00.000+02:00

A poesía é un campo aberto ao que lle faltan lectores. Entre os pequenos lectores non existen os prexuízos con respecto a este xénero que poden existir entre os lectores adultos. Hai uns días alguén escribía no ABC das letras que na lectura deberiamos buscar algo diferente do que xa coñecemos, converterse nunha especie de miradoiro ao que asomarse para descubrir novas paisaxes. Abro "El pequeño libro de las nanas" editado por Carme Riera para El Aleph Editores e aínda me asombro de ver canto me falta por coñecer e o tempo non me vai dar para tanto.
Esta é unha antoloxía máis resumida dun Gran libro de las nanas. Recolle poemas da tradición popular española en castelán e poesías de autores de diferentes épocas, así como textos recollidos en antoloxías realizadas en séculos anteriores.
Os poemas publícanse ordenados cronoloxicamente e incluíndo algunhas cancións de nadal que a editora considera arrorrós.

Duerme ligero

que si la mora viene,

en el sueño escondido,

no podrá verte.

(José Ángel Valente)

José Agustín Goitisolo, Gloria Fuertes, Corredor Matheos, Concha Lagos, Manuel Fernández Sanz, Adriano del Valle, Lorca, Miguel Hernández, Eduardo Marquina, Fernán Caballero, Lope de Vega... Todos eles e moitos máis están nesta antoloxía de 260 páxinas que inclúe un CD con poemas cantados. A ilustración de Josep Solé vai na liña do estilo de Noemí Villamuza, á que nos lembra continuamente nas figuras humanas e menos nas outras, aínda que quizais cun trazo máis fino que Villamuza.

Rodari ao teléfono

2011-10-13T16:01:00.001+02:00

Levaba tempo desaparecido, pero xa temos unha nova edición dun libro fundamental na literatura escrita para nenos no século XX. Kalandraka vén de publicar "Contos por teléfono" e teremos a presentación mañá, venres 14 de outubro. A ilustración corresponde a Pablo Otero "Peixe", decote tan atrevido como o autor italiano e que nos proporcionará unha visión singular de Rodari.
A presentación será en Libros para soñar Coruña.
Felicitémonos.

O outono anúnciase

2011-10-10T17:59:00.001+02:00

O sol do verán resiste, agarda que os ventos do mar o empuxen cara ao sur e deixar que a bruma goberne os días. Pero os ventos andan coma o país, sumidos na desorientación, nun laissez faire terrible e improdutivo,asediados por unha inxustiza galopante. Así mentres uns marchan para casa cos petos cheos e o futuro asegurado, outros vense asfixiados por recortes que sempre cortan no mesmo punto e están socavando. A cultura é unha das damnificadas. Habería que reflexionar como pode verse tan recortada unha das industrias máis importantes de Galicia, que ten unha incidencia sobre o PIB galego superior ao da pesca, por exemplo.

De ter vivido nestes tempos, moitos autores como Jarrie, terían atopado os actuais Ubús, ou Prévert tería identificados os novos imperialismos e tería escrito máis dunha carta ás Illas Bailarinas. Pero coformémonos con repasar os seus textos, relendo a edición que Los libros del Zorro Rojo acaban de lanzar de "Cuentos para niños traviesos" baixo o novo título de "Cuentos para niños no tan buenos" e que contén as mesma ilustracións que a pintora Elsa Henríquez fixera no seu momento.
Zorro Rojo acaba de reeditar unha obra que hai algúns anos publicara Círculo de lectores, cando menos é a única edición que eu coñezo, dun libro de Nikolaus Heidelberg, que retarata os soños de nenos e nenas, cada un no seu volume. Lembro aquelas imaxes surrealistas dalgunhas páxinas. Un bo regalo, espcialmente para a vista deste magnífico ilustrador.
Acabo de botarlle un ollo a outro título da mesma editorial, dunha autora Estonia, Piret Raud. Non coñecía nada seu, nin siquera vía web,pero este libro, tan na liña da ilustración alemana, paréceme atractivo. en canto poida vou a por el e xa comentarei.

Acabo de ler "Un momento de descanso", Tusquets, febreiro 2011, unha novela de Antonio Orejudo da que me tiñan falado moi ben. O libro non me decepciona e fai que o lector estea como nun Shutter Islnd, sen saber canto hai de real e canto de ficción no libro. A narración está escrita cun ritmo desencadeado que non decae en ningún momento, salpicado por pasaxes dun humor esperpéntico. (Léase a pasaxe na que o protagonista vai aos sotos da Biblioteca Nacional coa becaria que lle amosa o manuscrito de Cantar de Mio Cid). A narración acompáñase de fotografías que ilustran, cal reportaxe de "investigación" "xornalística" (Non erro, poño dobres comiñas porque a estas alturas xa non creo na investigación nin no xornalismo). Con estas ferramentas o autor crea a súa novela, pero creo que tamén artella a xúa crítica a moitos aspectos político-culturais da historia máis próxima.
Por certo, non quero deixar pasar a ocasión de amosar que o tipo de papel e a tipografía deste libro son unha beizón para os lectores que xa levamos algún tempo acusando unha presbicia acusada.

Futuro interesante

2011-09-29T21:24:00.001+02:00

Busco Cartas das illas bailarinas, o libro de Prévert que hai un tempo publicara Xerais. Necesito localizar exemplares. Dinme que está esgotado, pero cun chisco de fortuna localiza algúns exemplares nunha librería. Tamén vexo en Bienvenidos a la fiesta que aporta un título dun autor uruguaio por se algún editor español se atreve a publicalo, trátase dunhas memorias de infancia. Volvo a Prévert e alguén me comenta que xa hai quen pillou os dereitos.
Calquera día outonizo, bateremos coa edición de Rasmus, un libro esquecido da autora de Pippa Mediaslongas escrito no ano 1.956.

Busco Cartas das illas Bailarinas, el título original es Lettre des Îles Baladar. En gallego teníamos una versión en Xerais. Necesito hacerme con algunos ejemplares. Me dicen que está agotado, pero con un poco de fortuna, localizo unos cuantos en una librería. Curiosamente, acabo de ver en Bienvenidos a la fiesta un título de un autor uruguayo como una invitación para que algún editor español se atreva a publicarlo, se trata de unas memorias de infancia. Vuelvo a Prévert y alguien me comenta que ya se han negociado los derechos para su edición.
Cualquier día otoñal nos levantaremos con la sorpresa de ver en los escaparates Rasmus, un libro olvidado de Astrid Lindgren publicado en 1956.

Ollar a pintura. Un cadro de...

2011-09-06T15:29:00.000+02:00

As bibliotecas galegas carecen de libros sobre arte. Os dous títulos anteriores tamén editados por Faktoria K de libros tiveron certa trascendencia e un éxito relativo entre os lectores e bibliotecarios galegos. Agora volven a editar unha colección que trata o tema da pintura, pero centrándoa en pintores e cadros concretos. No caso de Picasso é o Guernica e no de Velázquez, As meninas.
Diseccionan o cadro para amosar os detalles e ilustrar as ideas que moitas veces teñen expresado os especialistas sobre os recursos, os puntos de vista, etc. As explicacións son claras e sinxelas. finalmente dásenos unha visión do conxunto nun desplegable que permite situar cada un dos detalles que se amplian nas páxinas do libro no conxunto da obra.

Unha pequena historia

2011-08-26T11:02:00.001+02:00

O que vai vir

2011-08-19T11:19:00.004+02:00

Raúl Vacas propón un libro tan raro coma os seus protagonistas. E polo que conta o poeta no seu blog recibiu o prace de persoas coma Antonio Rubio ou Antonio Santos. Supoño que o primeiro, no que se refire ao texto, e o segundo, no relativo á ilustración. Raúl Vacas é un poeta aínda novo, pero cunha importante traxectoria no desenvolvemento de obradoiros de poesía para adultos e rapaces, tanto en bibliotecas como centros de ensino.

Sóprame unha libreira que Thule reedita un título de Prévert que Alfaguara, cando Alfaguara tiña outras claves de política editorial, tiña na súa colección cadrada. Pero non vai ser thule, chegoulle mal a información, senón El Zorro Rojo. O título será "Cuentos para niños no tan buenos" (Vaia racha levamos cos títulos) e no PDF do catálogo aparece xa como próxima aparición. Ademais vai publicarse coas ilustracións orixinais de Elsa Enríquez.

Chámame a atención un detalle, decido compartir a apreciación con outros seguidores da literatura infantil e coincidimos. Observamos unha certa paralización en Bárbara Fiore Editora. Así que recurro á rede e entro na súa web e apreciamos que a partir do outono non vai ser así, pois anuncian a saída de varios libros interesantes a priori, así como a curta que lle valeu a Shaun Tan o Óscar á mellor curtametraxe de animación na última edición dos tan apreciados premios. De Tan aparece tamén o "Esbozos de una tierra sin nombre", que algunhas librerías da rede xa venden, pero nas librerías desta parte aínda non o teñen.

Francisco Solano

2011-08-12T21:29:00.001+02:00

O debuxante do coñecido cómic el eternauta, Francisco Solano López. El eternauta é unha obra coñecida incluso polos menos afeccionados á lectura da banda deseñada. Esta obra con evidentes connotacións políticas está en milleiros de bibliotecas de todo o mundo. O autor do guión Oesterheld foi detido polo exército arxentino a causa da súa militancia nos Montoneros. Feito desaparecer, os guións foron elaborados por outro guionista. Os dereitos de autor trouxéronlle algún disgusto a solano cando volveu ao seu país tras permanecer exilado en España e no Brasil.
Adeus a un dos grandes debuxantes. Queda a obra.

O medo dos nenos

2011-08-12T21:15:00.002+02:00

Coma sempre, leo os suplementos con semanas de retraso (Total, que presa hai?) e descubro no Babelia do 30 de xullo o último e magnífico artigo de Antonio Muñoz Molina publicado co mesmo título desta entrada. Un non está de acordo en moitas ocasións con este home que desprende un arrecendo centralista. Pero quero ser tolerante e gústame ler tamén a aqueles dos que discrepo, ás veces moi profundamente.
Lía hai uns días as declaracións dun político que era recibido por outro do seu mesmo partido e nunha afirmación para non pensantes afirmou que el se entendía mellor con ese mandatario que co goberno anterior, que era unha coalición doutro signo político (difícil adiviña, verdade?). O doado é dialogar cos que pensan coma ti, pero o verdadeiro diálogo faise cos que teñen outra concepción das cousas. Deixémonos de andar na póla e vamos ao noso. O artigo de Muñoz Molina é brillante, non hai un parágrafo gratuíto ou baleiro e desenrola tres ideas que eu considero básicos en toda reflexión sobre a literatura. Pero o argumento final é unha reflexión que moitos autores de literatura para nenos levan facendo e froito da que saíron estupendos libros.
Le o artigo aquí.

Micropoesía

2011-08-04T14:11:00.002+02:00

El Jinete Azul leva un breve tempo de presenza nas librerías e ten publicados algúns títulos que a min me parecen interesantes. A outros non lles concedo tanto valor, e estou para ver o que publicaron de Bertol Brecht. Xa reseñei o libro de José Corredor Matheos. A finais da primavera publicaron outro libro de poemas da escritora brasileira Marina colasanti.

Son poemas mínimos, case haikus. A autora titulou o libro "Clasificados e nem tanto" porque a súa brevidade é semellante aos dos anuncios por palabras. Non é a primeira vez que na literatura infantil se recorre a esa sección dos xornais para buscar a fonte literaria. Hai anos, Agustín Fernández Paz partira dos anuncios clasificados para crear as historias do seu libro "Contos por palabras".

A edición española contén unha selección dos poemas publicados na edición orixinal brasileira. Non hai un motivo único nos poemas; son en gran medida humorísticos, limericks con ecos de Lear:

Érase una vez
un viejo japonés
que sólo se dormía
jugando al ajedrez.

Outros teñen un contido máis lírico, pero paga a pena deixarse sorprender pola súa lectura e pernitir que as palabras evoquen

O traballo de Sean Mackaoui é o dun ilustrador que sabe ler e que xoga coas ideas, os conceptos científicos, a polisemia, metáforas, analoxías... E iso beneficia a lectura da imaxe, porque a pouco que un se fixe, disfrutará do xogo que supón relacionar a imaxe co poema. Para min, unha das mellores ilustracións de poesía que teño visto. Pero ten un pequeno defecto que non sei se debemos atribuirllo ao ilustrador ou ao editor. Hai unha dualidade de estilos que chocan entre si. Polo demais,magníficas.

Minoritaria?

2011-08-02T23:22:00.000+02:00

¡ME ABURRRO!

2011-07-27T15:17:00.001+02:00

A primeira impresión que se ten cando se abre o libro “Me aburro” de Marc Rosenthal (Faktoría K de libros) é que está ante un libro antigo. A impresión non é falsa, parece un clásico recuperado. Pero se pasas as follas e procuras os créditos, verás que se trata dun libro do século XXI. Se seguimos lendo, a topamos unha posible explicación na dedicatoria a Jean de Brunhoff, o creador de Babar. A estética semella debedora da do autor francés, e mesmo entre os personaxes deste torrente de historias, aparece un elefante.

A ilustración, eu case a calificaría de cómic sen temor a equivocarme, leva o peso da narración, e o texto é o contrapunto. Así, mentres a segunda insiste no aburrimento do protagonista e en que nunca pasa nada, ás súas costas, hai un torrente de situacións cómicas, coma se se tratase dunha película de cine mudo. Non hai detalle que perder de todo canto sucede. É esta a razón de que considere que este álbum podería considerarse un cómic. A lectura comeza xa desde o mesmo título, onde se desencadea (Nunca mellor dito o de desencadearse, pois é unha cadea de sucesos), e remata volvendo a unha situación paralela á inicial. A pesar de que este libro trae lembranzas de Bruhoff, ten unha técnica expresiva máis depurada e cada personaxe, cada situación son unha invitación a unha suxerente lectura de imaxes. Estamos ante un libro que non se acaba dun golpe de vista, que cada nova visión, traerá o descubrimento de detalles ignorados nas anteriores, un libro inacabable para os lectores. Fronte aos ilustradores que precisan encher as páxinas de cor, Rosenthal opta por poñer todo ao servizo da narración e facelo con economía de espazos aparente, e o resultado é un libro magnífico.

O título orixinal, onomatopéico e con referencias ao mundo da banda deseñada, é "Phooey", transformouse na versión española en "Me aburro".

Lección de historia

2011-07-22T19:37:00.002+02:00

A literatura é testemuño do seu tempo. As obras literarias amosan as ideas do momento en que foron escritas, deixan pegadas das opinións e críticas dos seus autores, converténdose en diálogos coa historia. Recentemente tiven a oportunidade de ler o primeiro tomo dunha triloxía debida a un autor que eu descoñecía. É desas veces en que un é aconsellado por un libreiro que le ou que escoita aos lectores. O seu título é "Los días contados" (Libros del Asteroide) e o seu autor, Miklos Banffy.

Castelo da familia Banffy en Transilvania

O autor naceu na cidade de Cluj Napoca, hoxe pertencente a Romanía grazas aos acordos posteriores á Guerra que se desenvolveu entre 1916 e 1920, que trouxo consigo a reunificación das tres rexións históricas do país (Valaquia, Transilvania e Moldavia, parte desta última pasou a formar parte a URSS despois da Segunda Guerra Mundial) A obra é un axuste de contas co tempo, o esfarelamento do imperio austro-húngaro e tamén coa aristocracia, clase á que el mesmo pertencía, e que foi enormemente egoísta e irresponsable (Isto retrátao moi ben o autor cando di que as sesións do parlamento debían programarse tendo en conta a tempada de caza).

Escrito coma unha novela clásica do século XIX, aínda que se publicou en 1934, ten elementos variados: amores, amoríos, infidelidades, decadencias, frustracións, vilezas, etc. Se os bos libros teñen algo de intriga, algo de tensión amorosa, mesmo sexual, este ten todo iso e máis. O emprego preciso de substantivos, trasladado na tradución, a estrutura concibida de xeito que se van engadido elementos novos ás tramas, aínda que teña un bafo de fatalidade. As cousas seguen o seu curso e nada pode cambialo. Mesmo niso a novela é decimonónica, non hai lugar para a rebeldía e cando hai indicios da súa existencia son afogados pola realidade dunha norma social inmutable; canto socialmente inaceptable poida suceder debe manterse oculto, porque o oculto non existe (adulterios, enganos, estafas...). O autor adoptou un punto de vista que o fai estar o tempo dentro e fóra, e ofrécelle ao lector unha enorme riqueza narrativa, ás veces habilmente utilizada para situarnos nun lugar ou noutro dos acontecementos, mentre o narrador adopta unha postura aparentemente equidistante.

Ao longo de 666 páxinas non se concibe o aburrimento, e un sempre ten a necesidade de seguir unha páxina máis, un capítulo máis.

Na crítica que publicou en El país Darío Jaramillo Agudelo apunta á todavía non resolta división do imperio que arrastra consecuencias ata hoxe. Recentemente tiven ocasión de escoitar como alguén se refería á realidade romanesa actual dicindo que era un pouco vergoñento que os deputados da minoría húngara a penas eran quen de desenvolver intervencións no parlamento na lingua do país. E veume á cabeza un parágrafo do libro no que a acusación era a mesma pero ao revés. Eran os húngaros quen dicían o mesmo da incapacidade dos deputados transilvanos para intervir en húngaro. O certo é que Banffy construíu un alter ego seu no protagonista do libro, Balint Abady. Banffy ocupou importantes cargos políticos e diplomáticos, o que lle dá un plus de fidelidade, aínda que non de obxectividade. Parece ser que este autor foi ignorado durante o rexime comunista, pero segue a selo no seu propio país por ser húngaro e escribir na lingua húngara.

Para coñecer ben ao autor, recomendo a lectura do apartado que a páxina literatura húngara lle adica e que contén bastante información.

Un premio máis

2011-06-20T22:11:00.001+02:00

O pintor do sombreiro de malvas, un libro que nos mergulla hipoteticamente no tempo en que Van Gogh pinta " noite estelada", acaba de recibir o premio CCEI (Comisión Católica Española para a Infancia). Este premio que se concede ás editoras que presentan as súas obras fallouse o pasado 15. Non coñezo aínda os méritos que a citada comisión atopou no libro de Calveiro para premialo, pero xa leva uns cantos recoñecementos. Logo, non será casualidade.

Outra fábula de Lobel

2011-06-13T17:08:00.000+02:00

Un autor convértese en clásico cando os seus libros son lidos de xeración en xeración. Para iso, é necesario que o autor trate temas permanentes e que saiba utilizar os mecanismos que lle permitan achegarse aos lectores. Arnold Lobel conseguiuno sen dúbida ningunha utilizando un mecanismo moi sinxelo, os diálogos. Lobel é un autor pouco descriptivo, e esa é unha cualidade importante que xustifica o seu número de lectores.
Kalandraka acaba de publicar un libro pouco coñecido, Tío Elefante, onde o autor achéganos a un problema eterno da infancia, a soedade e a perda, neste caso temporal, preme nas teclas que xa tocara en títulos anteriores. A súa publicación é posterior aos seus libros máis coñecidos, O porquño (The Small Pig) ou Sapo e Sepo (Frig And Toad), despois de ter recibido importantes premios como a Caldecott Medal ou a Newbery Medal, é un libro de plena madurez, e notaselle o oficio, ben estruturado, linguaxe precisa e sinxela e ganchos ao longo do libro para manter a atención do lector.

Adeus

2011-06-12T11:51:00.001+02:00

No ano en que celebramos o aniversario de Tres nenos.... Juan Farias morreu.

O demais, silencio.

Lecturas quentes

2011-05-11T00:51:00.000+02:00

Los perros y los lobos

Quizais non sexa o mellor libro da autora, pero hai páxinas dunha marabillosa intensidade. Ler a esta muller sempre encerra recompensas.

Por qué se pelearon los dos Ivanes.

Gogol sempre é unha garantía, pero o atractivo desta historia é ver como a narración nos arrastra por unha loita sen sentido que comeza cando un dos amigos lle chama ganso ao outro.

Moscoviada.

Un magnífico retrato da caída da Unión Soviética disfrazada de viaxe a Moscú cando toca á fin unha era, non só dun país senón da humanidade completa. A caída do comunismo e o descubrimento dunha realidade que o protagonista contempla asombrado. Un relato construído cunha excelente prosa

Tradición de palabras

2011-05-11T00:33:00.001+02:00

Poucas etnias como a xitana conseguiron manter a súas tradicións case intactas, aínda que para iso pagasen un prezo tan alto coma a desintegración. O pasado domingo puido verse un documental en La 2 sobre os xitanos de Bos Aires. Era sorprendente escoitar a aqueles mozos nacidos no país sudamericano falando cun acento tan pouco influenciado polas cadencias do castelán da Arxentina e cantando o flamenco coma o farái calquera outro xitano de Lavapiés ou Cascorro.

Hai uns anos publicouse unha antoloxía baixo o título de "Cuentos populares gitanos" debida a Diane Tong. Este traballo recollía historias escoitadas en diferentes lugares, especialmente en Grecia e outros países balcánicos. Agora Siruela acaba de o mesmo cos contos dos xitanos españois, obra de Javier Asensio Garcia, unha antoloxía máis extensa que o de Tong e que recolle desde as versións dos romances ata os contos marabillosos.

Multiarte

2011-05-07T17:16:00.000+02:00

Hai xente nova, artistas que desenvolven un concepto novo da arte tradicional. Projecto Trepia quere ser iso. O camiño aínda acaban de inicialo e vai ser longo. A maduración mudaralles o concepto do espectáculo, pero teñen un bo punto de partida no que mesturan danza, música en directo (con bases programadas) e videocreación.

Projecto [´Trepia] - Laxoso (TEASER) from Martinha Green on Vimeo.

Cambios familiares

2011-05-05T23:41:00.002+02:00

A corriente pedagóxica maioritaria neste momento busca, como xa teño dito noutras entradas, un posible uso a cada libro que cae nas súas mans.

Unha familia numerosa, resulta estraña, entre 10 e 20 compoñentes pode dar unha pista de por onde vai ir este libro. Pero unha familia con maletas xa non é tan rara. Diso é do que fala "Cuándo se irán estos?", dos nenos maleta, os nenos que van da casa dunha metade da familia á da outra. Un dos protagonistas, convertido en narrador, será quen nos vaia descubrindo todos os inconvenientes que ten para el ese ir e vir, coa aparición de elementos estraños incardinados nelas. Pero tamén vai descubrir as cousas positivas que ten a súa nova situación familiar. E sobre todo, que a ledicia duns pode ser pesadume dos outros.

Non me parece óptima a elección da primeira persoa para narrar a historia, pero iso non lle quita eficacia narrativa, que se asenta en boa parte no humor. Igualmente eficaz resulta a narración visual, que emprega a uniformidade na vestimenta das diferentes familias para apoiar o humor da narración literaria.

Ute Krause é unha autora alemana que procede do mundo do cine. O seu traballo de ilustración ten unha dose importante de humor que reflexa nos pequenos detalles das grandes ilustracións, mentres nas pequenas ilustracións, que utiliza case con técnica de banda deseñada, faino coa sucesión de situacións en que os protagonistas se comportan de xeito inesperado. Ás veces representa situacións politicamente incorrectas, que gozo que non se autocensure, porque esa liberdade é a que enche de frescura cada imaxe.

Tampouca oculta certa crítica ao comportamento adulto. "A partir de entonces tuvimos dos Navidades... dos cumpleaños... dos platos... dos cepillos de dientes... dos camas... y el doble de normas." E a imaxe da cama orientada á esquerda nunha familia e á dereita na outra expresa coa intensidade precisa a idea.

Un gusto de libro debido a unha autora da que non coñecía máis que o traballo que realizara para un libro de Paul Maar titulado el Señor Bello y el elixir azul. Haberá que estar atentos ao que publique no futuro.

VII Encontro de animadores á lectura

2011-05-01T22:53:00.000+02:00

Os encontros de Arenas de San Pedro que organiza todos os anos a Asociación Cultural Pizpirigaña dispoñen xa de programa. Este ano conta con importantes presenzas no ámbito literario. A morte de MArio Merlino priva aos asistentes dun interesante diálogo que viña con Jesús Marchamalo. Na edición do ano pasado Marchamalo fixo unha homenaxe de ausenza ao seu compañeiro, pero este ano parece que vai ter unha pequena intervención.

Algúns autores repiten, caso de Jesús Ferrero, Emilio Pascual (que sempre ofreceu magníficas intervencións, unha demostración do seu enorme coñecemento sobre as grandes obras literarias), José Morán. Outros estarán por primeira vez, como Eliacer Cansino, Juan Bonilla ou Víctor González.

Venes 3 de xuño

DÍAS

10 h. "De juicios, prejuicios y alguna que otra sorpresa (7 razones para descubrir un libro)"

José Morán y Gustavo Puerta: 14 miradas para 7 libros

16 h. Debates Sobrelamesa. Más juicios y prejuicios de los lectores

José Morán y Gustavo Puerta

18 h. Entrega de materiais

19 h. INAUGURACIÓN.

Recordando a María Elena Walsh en el País de Nomeacuerdo.

Por: Tres eran Tres

19.45 h. “El bosque de los niños”

Jesús Ferrero

NOCHES

22.30 h. Bosque de Riocantos.

"Campanadas en el bosque" por Llorenç Barber y "Coser y cantar" por Montserrat Palacios

Microambientación: Jesús Ge

Sábado 4 de xuño

DÍAS

9.30 h. “Cuando los ríos son caminos” : Unha lectura de Mark Twain

Emilio Pascual

11.30 h. "El ayer que se secaba los jueves"

Víctor González, asistido por Jesús Marchamalo

12.30 h. "Un bosque en llamas bajo el mar desnudo" (Luis Rosales).

Juan Bonilla

16.30 h. Sobrelamesa. Entrega del Premio Pep Sempere a la Biblioteca de Zuera (Zaragoza)

Ceremonia asistida por Daniel Nesquens

18 h. Talleres

NOITES

23.00 h. Casa de Cultura Josefina Carabias.

"Las aventuras de Huckleberry Finn"

Por Ultramarinos de Lucas.

Domingo 5 de xuño

9.00 h. Asamblea de socios Asociación Pizpirigaña

10.00 h. "Cuando el bosque es una casa".

Eliacer Cansino

11.30 h. "María Elena Walsh poeta y cantante".

Noni Benegas

PECHE

"¿Cuando?"

Espectáculo teatral para os moi pequenos

Por Ultramarinos de Lucas

O burato do inferno

2011-04-29T15:19:00.001+02:00

O cómic de Xosé e Rmón Trigo ten unha estrutura que fai doada a súa transformación en mediametraxe. Quizais a curto parazo poidamos velo nas pantallas convertido nunha animación.

Buscando o lector

2011-04-19T11:31:00.001+02:00

Din, con razón, que La partida del soldado non é un libro infantil, que forma parte deses libros que se dan en chamar "cross over" ou algo así, esa palabra que nada máis oíla me dá un non sei que, porque detrás dese nome tan rimbombante agóchase a realidade do autor que non sabe para quen escribe. A xeneralización é inxusta porque teño atopado moi bos libros baixo esa denominación, os menos dos menos.

O plantexamento do libro é filosófico. Loitamos para conservar o que temos e arriscámonos a perder a vida nesa empresa e a perder a capacidade de disfrutar aquilo polo que loitamos, ao tempo que todo o que forma parte da nosa vida perde a esencia. Paga a pena esa loita? Calquera desenlace é unha derrota. "¿Serás el mismo después de haber visto el horror de la guerra? ¿Quién será el hombre que vuelva?" pregúntalle a muller

A viaxe dos personaxes como transformación, o tema da literatura desde a Odisea ou a Biblia. Asunto que polo que lin sobre o autor forma parte da súa esencia persoal. A súa revelación como autor de banda deseñada foi cunha serie titulada "Los viajes de Juan sin Tierra". (Participou no libro-disco "Mentiroso, mentiroso" de Iván Ferreiro).

Para nenos? Sen dúbida, non. Para maiores e lectores expertos cunha certa madurez na mirada, sensibles e capaces de buscar nos propios sentimentos as chaves que lles permiten entender os comportamentos dos protagonistas. Ser adulto non basta para chegar ao profundo deste libro.

A narración visual de Leticia Ruifernández é case cinematográfica. O ollo do lector atópase nas primeiras páxinas con narración gráfica, secuenciada desde o espacio amplo á atmósfera interior enigmática ante a ausencia de rostros e as visións parciais dos personaxes, que se iluminarán coa palabra. O efecto da acuarela evoca unha narración bretemosa e transmite unha certa desolación.

Open publication - Free publishing - More el jinete azul

Exposición SOÑOS ILUSTRADOS

2011-04-13T16:16:00.000+02:00

A Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo acolle a exposición de ilustradores que fai un repaso do traballo que diferentes artistas realizaron para Kalandraka editora ao longo dos seus doce anos de existencia.

Ata o 10 de xuño poderá visitarse en horario de 19 a 21 horas.

IV Premio Compostela

2011-04-08T15:42:00.005+02:00

O blog de Kalandraka colgou xa o gañador do Premio Compostela. A obra gañadora leva o título de "El camino de Olaj" de Martín León Barreto, un ilustrador manchego (de adopción, uruguaio de nacemento), que parece ter rexistros variados e traballos dunha limpeza exemplificante segundo se pode apreciar no seu blog.

Finalista foi “Al otro lado”, de Moisés Yagües Fernández.

Así mesmo o xurado acordou conceder unha Mención especial a “¿Quién querrías ser?”, de Arianna Papini

Innocenti en Compostela

2011-04-08T14:24:00.000+02:00

A conferencia de Roberto Innocenti, a algúns sóubonos a pouco. O director de Kalandraka editora manifestou que este ano esperan poñer á venda o Conto de Nadal de Dickens coa ilustración de Innocenti. E non sería esta a única nova que nos deixarían caer. Despois dunha contida presentación de Federico Martín que desfiou unha parte da obra do ilustrador italiano e louvou a súa sabedoría ao encomendar a escritura aos que si saben facela. Mencionou a Etienne Delessert como a persoa que se atreveu a facer aquela colección Rato Pérez na que fixo unha magnífica versión da Cincenta, ambientada na Inglaterra dos anos vinte.

Facendo alusións reiteradas ao cinema, Innocenti defendeu que o ilustrador debe facer a súa lectura das historias que recibe para ilustrar.Con abundantes referencias ao cinema, mencionaou algunhas das circunstancias que inflúen no achegamento que o ilustrador fai ao texto. Recoñeceu nas súas imaxes a pegada da súa Toscana natal no tempo da súa infancia e aínda que os espazos son imaxinados, as arquitecturas son claramente toscanas. No Pinocho recoñeceu que non quixo afastarse das imaxes decimonónicas do personaxe.

Innocenti afirmou que non se pode tratar aos nenos coma se fosen estúpidos. Finalmente, destacou que os seus editores non son grandes multinacionais, senón pequenos editores que gozan co traballo de facer libros e que se empeñan en facer bos libros e tratalos con primor.

Federico Martín desvelou que o novo proxecto no que estaba a traballar o ilustrador italiano era unha Carapuchiña Vermella. E Xosé Ballesteros, xa metidos, dixo que ían publicar ese novo libro. Innocenti manifestou que a Carapuchiña estaría ambientada nun barrio periférico de Florencia, un lugar onde vive a xente, no que se desenvolve a vida das persoas da cidade, fronte aos centros ocupados polas oficinas, pero sen alma. Finalmente descubriu tamén que o lobo estaría encarnado por un motociclista.

Hoxe, Xornal de Galicia e La voz de Galicia ecollen a súa presenza en Compostela e publican entrevistas súas.

Que nos vai dicir Roberto Innocenti?

2011-04-07T14:52:00.001+02:00

O xurado do Premio Compostela de álbum ilustrado conta este ano con dúas figuras destacadas, unha no ámbito español, como é o mestre de mestres Federico Martín, e outra a nivel mundial, o ilustrador Roberto Innocenti. O concello de Santiago e Kalandraka editora, con excelente criterio, van aproveitar a estancia para compartir un tempo con todas as persoas interesadas na obra do autor italiano. Eu vou estar alí para escoitar todo o que nos queiran dicir. Sempre é interesante a ollada de persoas que levan tantos anos centrados no mundo do libro infantil para enriquecer as reflexións propias.

O acto, hoxe ás sete da tarde na Fundación Caixa Galicia en Santiago.

Autorretrato. Do libro "El último refugio"

Portada de "La casa"

Ilustración de "A historia de Erika"

Xa están decididos os White Ravens

2011-03-26T01:47:00.000+01:00

Estamos chegando ao remate do mes de marzo e coma todos os anos, as editoriais ferven coa preparación da feira de Boloña. E cando Boloña comeza decídense os títulos que van formar parte da nómina dos White Ravens dese ano. Como todo o mundo sabe, esta distinción é puramente honorífica pois recolle os mellores libros publicados en cada lingua a xuízo da Internationale Jugendbibliothek München.

Este ano a literatura galega vai estar representada polos Contos para nenos que dormen deseguida, de David Pintor e Carlos López (Kalandraka), O pintor do sombreiro de malvas (Xerais), de Marcos Calveiro, e ilustrado por Ramón Trigo.

Ambos os dous libros teñen un bo percorrido, se os datos non me fallan o libro de Pinto e Chinto xa leva dúas edicións e a tradución en castelán funciona entre os lectores. De Marcos Calveiro pouco que dicir, leva uns anos acaparando premios con obras moi interesantes. Por certo que resulta difícil atopar nos andeis a serie sobre as aventuras dun samurai en Andalucía que se publica unicamente en castelán, tamén con ilustracións de Ramón Trigo.

Valentín Arias tamén se nos foi

2011-03-26T01:24:00.000+01:00

As edicións electrónicas dos xornais recollen a mala nova do falecemento do escritor e tradutor Valentín Arias. A literatura publicada en galego, a infantil e xuvenil especialmente, alomenos nos primeiros anos de andaina, débelle algo a Valentín Arias. A el debémoslle a posibilidade de ler moitos libros na nosa lingua, libros que el soubo trasladar desde o francés ao galego con léxico coidado e exquisitez en moitos casos. Promotor da lingua galega durante os anos setenta e oitenta, centrou os seus esforzos en difundila entre os ensinantes mediante a creación de materiais didácticos na editorial Galaxia, da que foi xerente, e lingüísticos como o Prontuario ortográfico da lingua galega publicado a principios do anos noventa.

Consciente da importancia que podía ter para a normalización da lingua a presenza dos grandes clásicos da literatura xuvenil, centrouse na súa tradución, e froito do seu traballo son a magnífica versión d'O pirata Kernok realizada para Edicións do Cumio, o mesmo que O silencio do mar e outras narracións, ou A volta ao mundo en oitenta días, Viaxe ao centro da terra e Mondo e outras historias (Xerais) de Le Clezio, publicada inicialmente na colección Xabarín e actualmente na de Narrativa . A primeira versión en galego dos Contos ao teléfono (Juventud) e Contos escritos a máquina de Gianni Rodari foi realizada por el. Así como algúns dos libros da colección Rato Pérez (Eds. Xerais), o Tintín ou as Memorias dunha vaca (SM), de Bernardo Atxaga.

Sabedor da necesidade de organizar aos tradutores para facelos visibles e defender a súa dignidade profesional, fundou a Asociación de Tradutores Galegos cun pequeno grupo de autores e foi o seu presidente

Ao longo da súa vida recibiu moitos premios, entre eles o Nacional de tradución.

Memorias do conto

2011-03-23T01:05:00.002+01:00

La 2 vén ofrecendo unha programación moi interesante no eido cultural, non sempre sensible á variedade cultural e lingüística de España. Pero programas como Los imprescindibles cumpren unha importante función de divulgación da cultura e das persoas que a protagonizan. Máis excepcional resulta que un programa se adique ás creacións populares e teña en conta a diversidade, acostumados como estamos a que non se faga.

O pasado venres os espectadores puidemos ver como a televisión pública adicaba un espazo importante na grella da programación, nun bo horario, a un documental sobre a literatura de transmisión oral, sobre o conto. O seu título era "La memoria de los cuentos" e estaba producido pola sociedade estatal para as conmemoracións culturais e, sobre unha idea de Beatriz Rodríguez Delgado e un guión de Antonio R. Almodóvar, fixo un percorrido polas orixes e as funcións do conto.

Pero o programa do día 18 de marzo, tivo altura polos personaxes que seleccionaron para estar presentes, algúns coñecidos como Antonio Rodríguez Almodóvar, incansable divulgador da tradición en castelán na serie de Cuentos de la media lunita; Antonio Reigosa, autor con X. Miranda da serie de contos que Edicións Xerais publicou na colección Cabalo buligán; ou José Manuel de Prada, recopilador leonés; José María Merino; ou Joaquín Díaz, recompilador, músico, conservador, investigador e incansable divulgador de todas as tradicións castelás agora desde o seu museo da vila vallisoletana de Urueña e antes en centos de escenarios cantando os romances do romanceiro vello. Pero sería imperdonable que esquecesen aos verdadeiros protagonistas, os contacontos, daquela non lles chamarían así, que almacenaron a tradición que recibiron dos seus pais e dos seus avós: Ángel Rivas desde a aldea de Eirexúa, Juliana Hernández (Descargamaría - cáceres), Curro Castro (Tahivilla - Cádiz), Nicolau Huguet, Esperanza Barber (Es Migjorn Gran - Menorca), Juana Rodríguez (Prioro - León) e Benigna Lasuen (Aulesti - Biscaia) , neta de María Martina Maruri, unha das informantes de Resurrección María de Azkue, o gran recompilador dos contos populares bascos.

Escoitar como Consolación Soriano, de Iniesta (Cuenca) relata coma ela o recibiu dos seus maiores o conto de La mierlita.

Por fortuna, o servizo de televisión a la carta ofrécenos a oportunidade de volver a velo ou velo por primeira vez a aqueles que o perderon. Claro que isto non lle gusta a todo o mundo e hai quen ataca furibundamente a orixe deste documental e cuestiona o cómo.

Só un pero... Por que cortar os títulos de crédito para facer autopublicidade?

Pintar un paxaro

2011-03-18T23:40:00.003+01:00

Nos últimos anos, diferentes selos editoriais están a recuperar títulos editados con anterioridade á decada dos sesenta do século XX. Cartas das illas Bailarinas (Xerais), Lágrimas de cocodrilo (Faktoría K), El libro inclinado (Thule), etc.

Acaba de saír un fermoso libro de Jacques Prévert titulado Para facer o retrato dun paxaro, orixinalmente un texto para unha exposición da pintora Elsa Henríquez. O texto foi publicado en 1953 con ilustracións da pintora (Ver a imaxe da portada á esquerda). A edición galega non ten as ilustracións orixinais, pero conta cunhas boas ilustracións de Mordicai Gerstein, ilustrador e cineasta, que gañou no ano 2004 a prestixiosa Caldecott Medal, o premio máis importante que se concede na literatura infantil e xuvenil dos Estados Unidos, por unha obra titulada The Man Who Walked Between The Towers, Roaring Brook Pres.

Unha historia que ten que ver coa forma en que a obra de arte captura a realidade e a transforma nunha representación bidimensional.

O ilustrador vai máis alá do propio texto engadindo un principio no que busca o inicio da historia que o escritor quere contar. Deste xeito asume o papel de lector e aporta a súa propia lectura. En todas as páxinas aparece o paxaro protagonista, quizais como unha analoxía do propio proceso creativo, da idea orixinaria de toda obra de arte, que rebule na cabeza do creador ata que toma xeito e se concreta na obra de arte (Convén non perder de vista cal foi a idea orixinaria da que partiu o texto). Despois de moita paciencia, cando por fin o artista consegue o seu obxectivo, só falta a derradeira volta e o ilustrador asina co seu nome o cadro. Pero o excitante do espíritu creativo non está tanto no resultado final da obra, senón no proceso que nos leva ata ela. Por iso o remate gráfico da historia é como é (Non imos desvelalo, que a sorpresa sexa tal para todos os lectores).

Un libro de lectura excitante que ten interese ata despois do punto final.

Peindre d'abord une cage
avec une porte ouverte
peindre ensuite
quelque chose de joli
quelque chose de simple
quelque chose de beau
quelque chose d'utile
pour l'oiseau
placer ensuite la toile contre un arbre
dans un jardin
dans un bois
ou dans une forêt
se cacher derrière l'arbre
sans rien dire
sans bouger...
Parfois l'oiseau arrive vite
mais il peut aussi mettre de longues années
avant de se décider
Ne pas se décourager
attendre
attendre s'il le faut pendant des années
la vitesse ou la lenteur de l'arrivée de l'oiseau
n'ayant aucun rapport
avec la réussite du tableau
Quand l'oiseau arrive
s'il arrive
observer le plus profond silence
attendre que l'oiseau entre dans la cage
et quand il est entré
fermer doucement la porte avec le pinceau
puis
effacer un à un tous les barreaux
en ayant soin de ne toucher aucune des plumes de l'oiseau
Faire ensuite le portrait de l'arbre
en choisissant la plus belle de ses branches
pour l'oiseau
peindre aussi le vert feuillage et la fraîcheur du vent
la poussière du soleil
et le bruit des bêtes de l'herbe dans la chaleur de l'été
et puis attendre que l'oiseau se décide à chanter
Si l'oiseau ne chante pas
C'est mauvais signe
signe que le tableau est mauvais
mais s'il chante c'est bon signe
signe que vous pouvez signer
Alors vous arrachez tout doucment
une des plumes de l'oiseau
et vous écrivez votre nom dans un coin du tableau.

Premio Pep Sempere

2011-03-13T18:27:00.000+01:00

A biblioteca de Zuera resultou gañadora do Premio Pep Sempere que organiza a Asociación Pizpirigaña e que se fallou onte na vila abulense de Arenas de San Pedro. Esta biblioteca leva anos facendo un enorme labor de difusión da lectura e xa foi recoñecida hai uns anos polo Gremio de editores de España polo traballo continuado e incansable.

Son moitas as iniciativas levadas a cabo, moitas veces en coordenación con outras bibliotecas. Na rede hai información sobre algunhas delas como A maleta de Ramón, un obradoiro de ilustración realizado a partir das greguerías de Ramón Gómez de la Serna ou o planeta leo.

Transmitir as emocións

2011-03-12T17:42:00.000+01:00

Ás veces un le historias que disfruta e goza co sentido estético, cunha boa trama, unha boa estrutura ou unha boa resolución nunha historia que semella non ter unha doada finalización. Pero outras, sucede que a forza dos personaxes ou as emocións coa que se escribe vence todas as dificultades e conmoven ao lector. Hai uns anos sucedeume iso cun libro de Fina Casalderrey titulado O estanque dos parrulos pobres e agora volveume a suceder con Mal de pedra, unha novela da autora italiana, pouco coñecida por aquí, Milena Agus.

A súa escrita sinxela non pode agachar unha intensidade narrativa que se mantén ao longo de toda a novela. A narración transcorre entre o presente e o periodo brutal das postguerra na Sardeña, no seo dunha familia labrega. Os personaxes debátense entre a procura do amor e unha fatalidade que nunca chega a consumarse, aínda que está presente ao longo da narración. Os personaxes amosan unha gran forza e mesmo na inacción, un gran poder de atracción. Personaxes que asumen o seu papel cunha gran naturalidade. O máis sorprendente, o final.

A tenrura con que se trata a todos os personaxes (Lémbrame moito o tratamento que Castelao dou aos protagonistas d'Os dous de sempre) e a intensidade emocional que transpira a narración levan a pensar se non haberá unha importante componente autobiográfica. Resulta difícil crer que se poida aportar tanto a partir simplemente da imaxinación. Sábese cando se colle o libro, pero non cando se vai soltar, porque a historia engancha e leva ao lector a situarse emocionalmente ante o entramado de historias que nos levan duns personaxes a outros e dunha xeración a outra.

As miñas referencias sobre esta autora redúcense a unha decidida recomendación que lin no cultural do ABC hai unhas semanas. Para sorpresa miña, entereime ao pouco tempo de que Faktoría K preparaba a edición en galego. En dúas sentadas nun avión remateino sen que ningunha turbulencia atmosférica me distraese da súa lectura. Iso quere dicir algo, non?

Mal de pedra
Milena Agus
Tradución de Carlos Acevedo
Faktoría K de libros. Col. Narrativa

Presenza de autores galegos en eventos internacionais

2011-02-27T23:43:00.000+01:00

Todos os xornais recollen a nova da inclusión de Agustín Fernández Paz como aspirante ao premio Andersen. A lectura deste acontecemento ten varias lecturas posibles. Desde un punto de vista colectivo, é unha grande oportunidade para facer visible a nosa literatura infantoxuvenil se alguén pon as canles oportunas. É unha oportunidade única para os nosos libros, autores, editores e para os responsables da política cultural. Mesmo é unha oportunidade para o partido no goberno de demostrar que é respetuoso coa postura pública que os creadores poidan adoptar fronte os dilemas da "res pública". Non se pode esquecer a renuncia ao Premio da cultura de Fernández Paz.

Desde unha perspectiva persoal, só o feito de estar entre os propostos, é un recoñecemento a toda unha traxectoria literaria que vai máis alá da propiamente creativa, non se pode esquecer que foi codirector da colección Merlín durante varios anos.

Hai outros creadores que foron seleccionados para a exposición de Bratislava. E David Pintor será o único ilustrador galego presente en Boloña, como xa comentei nunha entrada anterior.

Despois de todos os cainismos que se observan, parroquianismos varios e outras cousas que non vou mencionar, as cousas non van tan mal como podían ir. Saúde e boa ventura a todos.

Libros de peso

2011-02-21T23:28:00.001+01:00

Son un convencido de que unha parte fundamental da literatura infantil europea está marcada por unha serie de autores que naceron no primeiro terzo do século XX. Sería necesario difundir entre os lectores de agora a obra de escritores como Erich Kästner, coa súa magnífica vena surrealista, Otfried Preussler, ao que podemos catar nunha gran variedade de gustos tanto en galego coma en castelán. As aventuras do varudo Vania, A parva de Agostiña, El bandido Saltodemata (confeso que este o lin a "salto de mata"), etc.
A Peter Härtling, lino máis tardiamente e menos extensamente que aos outros, pero Ben quiere a Anna é un magnífico relato sobre a vida dos emigrantes no país de acollida a través das vivencias dos alumnos dunha aula.

Apegados á súa realidade social, nunca perderon a oportunidade de ser críticos e consevaron o alento vital nas súas obras. De xeito que ler a Wolfel é hoxe en día tan significativo como facelo hai 30 anos. Hai máis ou menos ese tempo que lin canto atopaba dela, Campos verdes, campos grises (en galego e castelán), Zapatos de lume, sandalias de vento (Desgraciadamente esgotado na nosa lingua) polo que non nos queda máis que ler a edición recente de Noguer, e a saga das vintesete, vinteoito e vintenove historias, felizmente publicadas por Kalandraka. As historias de Wölfel comparten coas dos seus colegas ese viso que os ancora fortemente coa realidade, aínda que para facelo recurra ao absurdo ou ao fantástico.

Estes autores deixaron a súa pegada noutros que chegaron máis tarde. Un deles é Peter Bischel, autor entre outros dun magnífico libro titulado Cousas da rapazada. Baixo este título agrúpanse unha serie de relatos nos que o absurdo leva á reflexión dos lectores. Son contos acabados no relato, pero que despois de lidos, seguen traballando na mente do lector. A pesar de que Bischel non é alemán de nacemento, é suízo de lingua alemá, nacido en Lucerna pero habitante de Olten, unha pequena localidade de Baseland . Ao longo da súa vida foi mestre e ligado por outros aspectos profesionais a Alemaña. No seu momento, Christine Nostlinger non ocultou que Peter Bischel era un dos autores para nenos que máis valoraba.

UNHA MESA É UNHA MESA

Entón veu un día especial, un día de sol, nin moi caluroso,
nin demasiado frío, con cantos de paxaros, con xente amable,
con nenos que xogaban.

E o mellor de todo foi que todo iso
gustoulle ao noso home.
Pensou: "Agora todo vai mudar." Desabrochou o primeiro
botón da camisa, quitou a gorra, apurou o paso,
ata balanceou os xeonllos ao andar. Cehgou á súa rúa,
saudou coa cabeza aos nenos, entrou na súa casa, subiu
as esacaleiras, sacou a chave do peto e abriu a porta.
Pero no cuarto todo estaba igual, unha mesa, dúas sillas, unha
cama.. E cando sentou volveu oír o tic-tac, e toda a alegría
se lle foi, pois nada cambiara.
Sentiuse anoxado.
No espello viu como a súa cara acorou, viu como as
pálpebras se apretaban; despois as súas man pecháronse
en dous puños, levantounas e golpeou con elas a mesa,
primeiro un golpe, despois outro, mentres gritaba e gritaba:
"Ten que cambiar, ten que cambiar!
E xa non se oíu o tic-tac. As mans doíanlle, a voz falláballe,
entón volveu oír o reloxo, e nada cambiaba.
Sempre a mesma mesa!, dixo o home, "as mesmas cadeiras,
a cama, o cadro. E á mesa chámolle mesa,
ao cadro, cadro e á cadeira, cadeira. Pero por que?
Os franceses chámanlle lit á cama; ao cadro, tableau e
á cadeira, chaise e enténdense. E os chineses tamén se entenden

"Por iso a cama non se chama cadro", pensou o home e
sorriu, despois riu, riu ata que o veciño deu un golpe na
parede e gritou "silencio!"

"Agora todo será diferente" gritou el, e desde esa chamoulle
cadro á cama.

“Teño sono, voume ao cadro", dixo, e pola mañá quedou
durante un tempo longo no cadro e pensou como lle ía
chamar agora á cadeira, e chamoulle "reloxo".
Erguese, vestiuse e sentou no reloxo e apoiou as mans na mesa,
pero á mesa xa non lle chamou mesa, chamoulle alfombra.
Así, pola mañá, o home deixou o cadro, vestiuse e sentou xunto
á alfombra, sobre o reloxo e pensou como lle chamaría a cada cousa

Á cama chamoulle cadro.
Á mesa chamoulle alfombra.
Á cadeira chamoulle reloxo.
Ao xornal chamoulle cama.
Ao espello chamoulle silla.
Ao reloxo chamoulle álbum.
Ao armario chamoulle xornal.
Á alfombra chamoulle armario.
Ao cadro chamoulle mesa e ao álbum de fotos, espello.

Entón: pola mañá, o vello quedou máis tempo no cadro
cuadro, ás nove sonou o álbum, o home ergueuse e
parou no armario para non ter fío nos pés, despois
sacou a roupa do xornal, vestiuse, ollouse na cadeira da
parede, sentou no reloxo xunto á alfombra e folleou o
espello ata que atopou a mesa de súa nai.

Precisamente acabo de atopar esta curtametraxe que recrea este fermoso relato curto co que se abre o libro de Bischel. Bischel acaba de protagonizar un documental estreado a finais do inverno pasado titulado "Zimmer 202. Peter Bichsel im Paris" e dirixida por Eric Bergkraut.

Unha viaxe arredor dunha cidade soñada

2011-02-08T00:35:00.000+01:00

David Pintor, ou quizais Pinto, decidiu deixar a súa parella de feito, enténdase Chinto e embarcarse nunha viaxe por cidades imaxinarias e reais. Mañá, martes ás 8 da tarde, presenta na capital Compostela, o seu último libro, no centro social Nova Caixa Galicia.

Como un Monsieur Hulot, o ilustrador revoa sobre os ceos de Compostela para ofrecer a ollada dun ilustrador sobre os espazos da vella Compostela e tamén da nova, unha ollada onírica. Desde o prólogo, David Pinto invítanos a facer un percorrido sen tempo, sen presas, acompañadas do aroma dun café fumegante que traspasa as painas para encher o cuarto. Soñar esperto como ese Hulot ciclista fai en moitas das páxinas. Unha luz ilumina a ollada do lector contaxiada pola que emana o debuxante que busca os ángulos inverosímiles para achegarnos a maxia e a poesía de COMPOSTELA.

David Pintor ilustrara os estupendos microrrelatos de Minimaladas co que David López, ou Chinto se prefiren, gañou o premio Merlín 2007. Ademais, acaba de ser seleccionado para estar na exposición de ilustradores da Feira de Boloña 2011.

BOAS IMAXINACIÓNS.

Niños de Somalia

2011-02-05T14:26:00.001+01:00

Yo como

Tú comes

Él come

Nosotros comemos

Vosotros coméis

¡Ellos no!

Gloria Fuertes

Unha forma de arte infrecuente

2011-01-24T21:25:00.000+01:00

Un amigo envíame un enlace a unha páxina mexicana e atopo unha creadora de emocións. Kseniya Simonova é unha artista ucraína que decidiu vivir do seu talento de expresarse creando obras de arte con area.

Adeus a María Elena walsh

2011-01-21T16:21:00.001+01:00

Para moitos de nós, a primeira poesía infantil foi a de María Elena Walsh. Non coñeciamos outro autor que escribise pensando no que podía interesar a un pequeno lector. Moitos mesmo chegaron á súa poesía grazas aos discos de Rosa León e a partir de aí buscaron os seus libros.

Eu non coñecía a obra para adultos e grazas a un regalo dun amigo interposto, chegáronme unha serie de poemas dunha vella edición arxentina.

Hai uns días lin a nova da súa morte e aínda que sexa tarde non quero deixalo pasar, vaia a homenaxe merecida a unha poetisa inmortal.

Dous libros de poesía

2011-01-03T17:15:00.002+01:00

A poesía está relegada de case todos os catálogos editoriais. Soamente algúns autores recoñecidos conservan os seus títulos en editoriais que incluso xa non publican poesía. Caso de María Elena Walsh en Alfaguara, Carlos Reviejo en SM. Faktoría K vai creando un pequeno catálogo desde hai tres anos cos gañadores do Premio Ciudad de Orihuela, Anaya publica cada ano algún libro (Ben sexa como tal ou xo selo de Xerais) e agora El jinete azul tamén saca algunha cousa.

Vou falar de dous libros diversos no poético, no formato e no concepto gráfico que presentan cada un. Faktoría K acaba de sacar hai poucas semanas Tras, tras, cucutrás de Juan Clemente, un autor murciano non demasiado coñecido pero que ten máis de unha ducia de libros publicados en diferentes editoriais. O coñecemento do mundo dos nenos venlle do seu traballo como mestre de ensino primario e do apego que manifesta terlle ao mundo da infancia. O ritmo reborda e sobreponse á mensaxe. Que máis dá o que diga se parece que estamos entonando un canto primitivo, unha melopea infantil. Unha viaxe ao esencial e primario da poesía, espida de todo adorno.

El jinete azul publica unha antoloxía de poemas de José Corredor-Matheos baixo o título ¿Sabrá volar el mar? Un poemario construído sobre a paradoxa e o eco de esquemas coñecidos, pero que un non se atreve a sinalar, como se formase parte dun conxunto de elementos non moi definidos. Aquí atopo poemas sutiles, delicados, que caen sobre ti coma unha pinga que deixa a penas o aroma, e que te impulsan á procura do sabor que se insinua.

Graficamente hai unha gran diferencia. No primeiro caso, as ilustracións de Aitana Carrasco enchen a páxina dun clima retro, infantil, lúdico. No segundo caso, Noemí Villamuza fai destacar tanto os seus trazos característicos pola forza que teñen como polo uso dos espazos brancos.

Open publication - Free publishing - More poesia

Anagrama pasa a mans de Feltrinelli

2010-12-23T17:19:00.000+01:00

Acabo de ler en Rede de libros e Xornal que Anagrama deixará de estar en mans de Gonzalo Herralde e vai ser vendida a Carlo Feltrinelli. O membro desta rede social, da que debería ter falado antes, mea culpa, enlaza unha nova publicada polo xornal El País. Aínda que hai quen ve neste proceso un sinal alarmante, teño esperanza de que Feltrinelli, un home que ten experiencia no traballo da edición e uns principios que poden ser semellantes aos que impulsaron a creación de Anagrama, saberá conservar a esencia que fixo desta editora independente catalana un referente para os lectores en castelán. O acordo xestado hai máis dun ano, foi subscrito estes días e prevé que Feltrinelli vaia facéndose gradualmente cunha porcentaxe maior da empresa ata chegar ao 49% en cinco anos. NEste periodo Herralde e Eulália Gubern dirixirían a empresa. Despois deses cinco anos, Feltrinelli faríase coa totalidade das accións, segundo recolle ABC.

De Feltrinelli coñezo algunha das súas librerías, especialmente a de Boloña, situada en pleno centro da cidade, fronte a Due Torri, e caracterízase por ter certo coidado na elección do fondo. Quizais puidese poñerlle algún pero á sección infantil, pero non imos ser mixiricas. Ademais desta ampla rede de librerías, é editor desde que o seu pai deixara nas súas mans a empresa que fundara para pasar á loita armada durante os anos de chumbo italianos ata a súa morte.Por certo que o libro que Carlo editou sobre o seu pai pode atoparse no catálogo de Anarama. Predestinados.

Para ter un libro fai falta poesía

2010-12-23T16:44:00.000+01:00

As historias máis poéticas adoitan ser as máis simples. Sabíao ben Leo Lionni cando lle aplicou o conto a Frederick ou Sendak cando fixo o mesmo con Onde viven os monstros. Pero a linguaxe de Lionni, pero sobre todo a de Sendak, difiren moito da que Gianni Rodari empregou en todos os seus libros. Ao cumprirse os vinte anos da morte deste autor esencial da literatura infantil, as reedicións florecen e levamos un tempo que se sacan novas edicións, quizais para superar nun futuro próximo este medievo disfrazado de modernidade nos que debemos atopar os mosteiros onde se salvagarde a cultura para un futuro máis esperanzador.

Ilustración extraída de silviabonanni.it

Kalandraka acaba de poñer nas librerías Que fai falta, un álbum cun texto sinxelo e unha ilustración debida a Silvia Bonanni, que compaxina perfectamente con esta concepción. Collages e recortes case infantís, limpos e harmoniosamente compostos. O autor vai construíndo unha narración a xeito de siloxismo filosófico que remata dun xeito sorprendente e profundamente poético. Es un poeta, Gianni -exclamarían os ratos de Lionni ante a lectura deste álbum.

2010-12-20T22:26:00.000+01:00

Os recursos literarios tamén se prestan ou se intercambian con outras artes. Se Crocket Johnson púxolle un lapis violeta a Harold, quizais o seu personaxe máis popular, nesta animación de F. Ivanov realizada na Unión soviética, emprégase un recurso idéntico.
Durante os prmeiros planos da película o director lévanos de paseo polos libros infatís máis populares daquela época. Entre eles aparece a portada orixinal de "Bagash" o libro de Samuil Marshak.

Bibliotecas escolares de sobresaliente

2010-12-16T14:49:00.000+01:00

O funcionamento das bibliotecas escolares en Galicia leva varios anos na vangarda de España. A creación de materiais, o uso de estratexias de aproximación dos rapaces á lectura, a difusión das obras e dos autores, a formación competencial dos usuarios forman parte do día a día da meirande parte delas, e por iso non nos estraña que se recoñeza o feito. Pero sorprende que dos 18 premios que o ministerio acaba de conceder ás Boas prácticas nas bibliotecas escolares, 8 sexan a un país que representa o 7% da poboación de conxunto.
Isto debería servir, ademais de sentirnos orgullosos de compartir con eles o esforzo a favor da cultura, para que se apoie desde as Consellerías de Educación e Cultura o traballo que se está a facer e mesmo que se "explote" en favor do conxunto da poboación. En que consiste o "Ano da lectura"? Levo meses preguntándoo e ninguén sabe que dicirme. Esas bolsas que circularan por certas oficinas da administración, editores e "saraos"é o único testemuño que vai quedar dun ano que só existiu, quizais, para botarlle uns poucos cartos máis en forma de publicidade institucional aos medios de comunicación dóciles.

Extraio do blog da Biblioteca escolar do CEIP de Milladoiro en Malpica a lista de centros premiados.

PREMIOS INFANTIL / PRIMARIA
1º PREMIO
· CRA Mestra Clara Torres.Tui (Pontevedra)
2º PREMIO
· CPI Tino Grandio. Guntín (Lugo)
· CEIP de Cervo. Cervo (Lugo)
3º PREMIO
· CEIP Os Muíños. Muxía (A Coruña)
· CEIP Quintela. Moaña (Pontevedra)
PREMIOS SECUNDARIA
2º PREMIO
· IES de Fene. Fene ( A Coruña)
. IES Monterroso.Monterroso (Lugo)
3º PREMIO
· IES Manuel Antonio. Vigo (Pontevedra)

Para salvar o Busuu

2010-12-15T16:51:00.000+01:00

A repercusión que pode ter unha pequena lingua falada por oito persoas. Con esta canción promociónase unha rede social, denominada busuu, que ten como finalidade a aprendizaxe de idiomas.

Na punta do pé

2010-12-11T16:51:00.000+01:00

Pesdelán, presentou hai uns días o seu libro-disco, pero teñen esta gravación para que coñezamos en que consiste o seu proxecto.

Tamén teñen un video en Youtube no que explican en que consisten os seus espectáculos.

Fin de semana no Culturgal

2010-11-27T03:17:00.001+01:00

Despois dun ano de desaparición por causas políticas, esta fin de semana reaparece o Culturgal. Entre as novidades máis interesantes ao meu modo de ver están as presentacións de proxectos que, segundo me contan, son do máis novidoso que se fixo este ano. Falo por exemplo de Pesdelán, que se achega a Pontevedra cun obradoiro de música, baile e canto. Este libro-DVD-Cd está conformado polos textos de Mercedes Prieto e Montse Rivera, as ilustracións de Joâo Vaz de Carvalho e editado por Kalandraka. Segundo recolle o blog de Kalandraka:

O repertorio abarca temas tradicionais galegos e portugueses, con arranxos orixinais e divertidos. Pesdelán (Uxía Cribeiro, Mercedes Prieto, Montse Rivera, Xan Pampín, Carlos Freire, Miguel Flores, Amando Gottardi) xorde en 2008 da unión de prestixiosos músicos, bailadores e mestres de coñecidas formacións musicais de Galicia e Portugal (Leilía, Susana Seivane Grupo, Xochilmica, Montelunai, Pula-lle-o-pe)

Pola súa banda, Faktoría K realizará unha presentación da súa colección Animais Extraordinarios e contará co ilustrador Nicolás Fernández e o Xulio Gutiérrez, autor do texto e responsable científico da colección.

Xerais contará, ademais de coa presenza obrigada de Manuel Rivas, Diego Ameixeiras (o seu asasinato no Consello Nacional está sendo un acontecemento, unha descarga de morbo semellante á que producía en moitos os libros de Otilia Seijas anos ha) ou de Iolanda Zúñiga, última gañadora do Premio Xerais (A estas horas as súas Periferias xa foron presentadas), con Fina Casalderrey, Elena Gallego e o seu Dragal (Se todos os libros de Marcos Calveiro teñen blog, o último dragón galego ten a súa propia web) ou Marcos Calveiro, que abandona os samurais por unhas horas e presentará O pintor do sombreiro de malvas, Premio Lazarillo, e a novela Settecento.

Con Galaxia, estarán Mamacabra presentando o seu novo libro-disco, "Ola, ola, la". Ademais do disco, os nenos terán un conto de Gloria Sánchez ilustrado por Kristina Sabaito, que a primeira vista lémbranos moito o estilo de Óscar Villán.

Outra presenza interesante é ao cineasta Óliver Laxe, director da premiada Todos vós sodes capitáns que participara con outros cineastas nunha sesión o sábado pola mañá sobre "o novo cinema galego", que parece ser vai contar tamén coa presenza do crítico Martin Pawley. A presentación dos Contos no camiño unha serie de animacións realizada grazas a unha decisión in extremis da Consellería de Industria do anterior goberno da Xunta tamén vai estar neste Culturgal presentando as súas animacións en Stop-motion.

Un acto de coherencia

2010-11-17T00:02:00.000+01:00

O xurado dos Premios da Cultura Galega, co de nacionais perdido, acaban de facer pública a concesión do Premio das letras a Agustín Fernández Paz, e case simultaneamente, o autor vilalbés acaba de facer pública unha nota de renuncia que reproduzo integramente. Como podedes ler o escritor remite a un manifesto feito público o pasado mes de outubro por Prolingua e que se pode consultar na web desta asociación, que desde un enfoque apartidario mantén unha defensa aberta da lingua propia de Galicia.

As novas formas de ler

2010-11-16T23:41:00.000+01:00

Con motivo da celebración de FICOD (Foro Dixital de Contidos Dixitais) en Madrid, a editorial Galaxia, Perro Verde Films e Milrayas, empresa encargada de realizar os traballos de programación, presentan as primeiras realizacións para Ipad e Iphone, a táboa electrónica e a PDA de Apple respectivamente. Trátase das adaptacións para estes medios de cinco contos da coleción Os duros de Árbore. O acto terá lugar na tarde do mércores segundo informacións da feira. Son cinco os títulos que se elixiron para comercializar con este novo formato, aínda que mañá só se vai presentar Puag, que noxo, de Fina Casalderrey e Xan López Domínguez.

De xeito inmediato anúnciase tamén a saída doutros catro títulos, Conto para non comer de Oli e Andrés Meixide, Voces na lagoa do espantallo amigo de Xan López Domínguez, Quen son? de Alicia Borrás e Andrés Meixide, e Un can no piso de Fina Casalderrey e Xan López Domínguez.

Segundo recolle a nota que Galaxia colgou na súa web:

"o usuario vai acceder a unha experiencia interactiva que lle permitirá ler os contos, escoitar as locucións (feita por profesionais do mundo da dobraxe galega) en tres linguas, ou gravar as súas propias para personalizar absolutamente o conto. Deste xeito, cada libro é unha experiencia persoal, con zonas táctiles, efectos de son e animacións".

Durante un tempo, poderá descargarse de xeito gratuíto a primeira aplicación e posteriormente haberá que acceder a Contoplanet na Applestore para poder descargar o resto dos títulos

A morte encadeada

2010-11-09T21:47:00.000+01:00

Sen deixar que a libreira o rexistre, abro un libro que nunha primeira lectura fascíname. Portada limpa en fondo vermello. Unha especie de anguía coa cola na boca enmarcao título do libro e aos autores. Os autores non os coñezo. Os títulos de crédito na parte posterior acláranme que se trata dun libro polaco e os autores parece que forman parte dun estudio de deseño.

¿Quién come a quién? quizais precise dun tempo para asentar e facerse co seu lugar no pequeno número de álbumes infantís que tratan un tema tan delicado como o que este trata. Tendo en conta ademais que é un libro sobre a cadea trófica, as relacións que se dan entre os seres vivos, etc. Reúne case todas as cualidades para que moita xente fuxa del: trata sobre a morte, está ilustrado en tinta negra e ten moi pouco texto. Pero eu non aprecio nesas cualidades algo negativo, prescindible ou menosprezable.

Imaxes extraídas do Blog de Los libros del zorro rojo

Trátase dun libro que ademais de ser informativo, recorre a algúns recursos habituais da literatura infantil, como son o encadeamento e a estructura circular. Non fala do aspecto tráxico da morte, senón como un suceso habitual. Como as cousas sempre teñen un por qué, e a morte ten un significado biolóxico e ecolóxico no que todos formamos parte dun entramado que fai que a vida siga adiante.

Supoño que os editores cando elaboran as súas reseñas, teñen en conta os aspectos que mellor lles poden axudar a vendes os libros, que á fin e ao cabo é do que se trata, e isto é o que di o blog de Los libros del zorro rojo cando fala do libro.

Magníficas ilustraciones de gran formato y una narración sintética y dinámica que estimula el conocimiento científico, permiten comprender el proceso sin fin de la cadena alimentaria y con ella las leyes de la naturaleza que dibujan el circulo de la vida.

Do blog de Los libros del zorro rojo

Rebuscando en internet atopo outros libros destes autores (Por certo, que aínda non os nomeamos e son Alexandra Mizielińska e Daniel Mizieliński. Todos eles nunha liña que, por buscar un equivalente estético, eu faría corresponder coa que Media Vaca representou en España. Pero de momento aquí non temos ningún.

Pasaralle ao galego algo semellante?

2010-11-05T16:07:00.000+01:00

Chámome Yu Min, un vídeo que debería facerlles pensar a moitos, especialmente pais, nais, avós... e gobernantes. Quizais algún día chegue un chinés a Santiago e suceda o mesmo. Deus non o queira, xa que Bieito vén esta fin de semana.

Que alegría

2010-10-31T18:51:00.001+01:00

Levo uns días para poñer este post, pero por unhas ou por outras non o daba posto. OS libros que me gustan síntoos coma meus e por iso éncheme de ledicia que "El maravilloso viaje de Xia Tenzin" acaba de gañar o Premio Euskadi de literatura infantil e xuvenil

Zorionak, Patxi.

Pois que vivan!

2010-10-31T13:18:00.001+01:00

Un grupo de 50 creadores xuntáronse hai algúns meses nunha iniciativa da Asociación de Diseñadores Valencianos na que pretendían darlles a vida aos touros, obrigarse e obrigarnos a facer unha reflexión. Nesta iniciativa participaron algúns dos máis destacados ilustradores. Quizais a polémica sobre as touradas nalgúns territorios, coa sensibilidade a flor de pel que caracteriza os ibéricos, esperte o interese da xente en ver como os artistas converten a súa visión dese espectáculo nunha obra de arte. Como di o subtítulo, trátase de "cartells per a la reflexió" e o texto no que presentan a exposición que aparece colgado na súa web, parten do principio do respecto a todas as opinións.

Os promotores están buscando espazos en Pontevedra e Coruña para expoñer a coleción. En tanto, os valencianos e os viaxeiros poderán visitala na Sala Estudi General da Universidade de Valencia a partir do día 4 de novembro.

Beatriz Giménez

2010-10-29T15:27:00.000+02:00

"Los versos que huyeron del libro tonto" é o título do poemario desta autora madrileña que acaba de ser galardonado co III Premio Ciudad de Orihuela, que este ano estaba dotado con 14000 euros.
153 traballos optaban ao galardón. Moitos de países latinoamericanos e algún desde Hungría. O xurado valorou á hora de concederlle o premio por maioría que se trata de “un texto circular que invita ao xogo poético de principio a fin, onde a maxia dos versos se desparrama perdéndose por aire, mar e terra, e onde os personaxes, simpáticos, divertidos e alegres, buscan a poesía ata atopar un final que pecha o texto, aproximando o libro ás mans do lector”.
Beatriz Giménez publicou varios relatos literarios e colabora coa revista de poesía Nayagua. Entre os galardóns recibidos figuran o XI Premio Internacional Círculo Cultural Faroni de Relato Hiperbreve e o primeiro premio do VII Certame Emilio Murcia do Concello de Villatoya; foi finalista do XI Premio de Relatos El Fungible. Tamén adapta textos dramáticos para teatro escolar.

Centenario de Miguel Hernández

2010-10-27T17:26:00.003+02:00

As Nanas de la cebolla, tan amargas coma os anos de fame e morte.
Para que nunca morra o poeta, para que nunca morra a poesía.
Para que a súa voz convirta a inmundicia en fermosura.

RECUPERANDO LECTURAS

2010-10-22T19:49:00.000+02:00

Ultimamente ando a voltas con libros que teñen algún tempo: Kastner, Dahl, Nostlinger, Gripe... Busco certa distancia coa literatura actual, recuperar a forma de escribir e, sobre todo, os temas que estes mestres utilizaron para conquistar a varias xeracións de lectores. Neste momento, están inxustamente olvidados, arrinconados polos Gerónimos Stilton e demais sagas de libros polo estilo.
Empezo por "El dedo mágico", un libro que tiña dormido nun andel dos que xa hai tempo que non visitaba, e que trato de reler, xunto a outros dos autores que mencionei ao inicio da entrada.
Comparte este libriño moitas cousas cos demais libros do autor: a crítica á escola, o emprego do humor como unha forma de achegarse á realidade e de achegar os personaxes aos lectores, a estrutura sinxela e unha prosa fluída e de fácil lectura, e un final feliz.
O resultado, un libro que os lectores, unha vez que o coñecen, devoran e que os leva a outros libros do autor. Por exemplo, "La jirafa, el pelícano y el mono" ou "El vicario que hablaba al revés", que se dirixen a lectores de idades semellantes aos de "El dedo mágico".
A principal diferenza que atopo entre estes libros de autores dos anos setenta e oitenta e moitos dos actuais, é que a pesar de tratar en moitos casos temáticas complexas, sempre o fan desde un punto de vista que ao lector non lle resulta imposible seguir. Moitos autores actuais creo que non adoptan un punto de vista razonable nas súas obras. Por veces infantilizan innecesariamente os textos, mentres en outras, pola contra, o que fan é empregar un formato infantil para realizar un tratamento adulto. Creo que o importante de Konrad, ou de Papá de noche é que non ocultan nin dulcifican nada, pero si o poñen ao alcance dos lectores novos cunha linguaxe e uns recursos literarios que lles axudan a coñecer aquilo que nos tratan de contar.

Enlaces
Reportaxe de Babar sobre o autor
Artigo de The New Yorker
Roald Dahl e o cine, un artigo de Imaginaria

A difícil fronteira

2010-10-08T19:50:00.000+02:00

Acabo de ver un libro de Irene Nemirovsky nun andel de literatura xuvenil. Bótolle a man e marcho con el. Envolto no silencio e na noite, abro as primeiras follas. Non podo deixalo. Pregunto, por qué este libro está nun andel de literatura xuvenil? Porque o protagonista é un rapaz? Porque o publicou unha editorial que o tratou coma un libro xuvenil? A LITERATURA absórbese en cantidades enormes canto máis sea avanza na lectura. As concesións á facilidade, a infantilización da linguaxe e da construción narrativa, nulas. Entón por que está clasificado como xuvenil?

O protagonista narra a súa experiencia desde unha perpectiva totalmente realista, non se perciben moitas pegadas do que habitualmente atopamos na literatura xuvenil ao uso neste momento. Ambientada nun porto ucraíno do Mar Negro. Escrita cando tiña 24 anos, amosa unha escritora de madurez precoz. Non lín a Suite francesa, un libro que foi un gran acontecemento editorial e que chegou a un gran número de lectores, polo que o meu coñecemento da autora redúcese a esta noveliña traducida por Miguel Azaola, un tradutor do que vin moitos e excelentes traballos na literatura infantil dos tempos de Altea e dos anos iniciais de Alfaguara infantil y juvenil (Cuanto cuenta un elefante, Cuentos en verso para niños perversos, La aventura formidable del hombrecillo indomable, etc.). Rectifico a miña ignorancia recurrindo a internet para atoparme cunha vida breve, pero intensa. Vexo que o azar tivo unha importancia moi relevante á hora de coñecer a súa obra, tras a súa morte no campo de concentración de Auschwitz aos 39 anos, pois do coidado de dúas fillas cativas en coidar dunha maleta cos seus escritos, dependeu o coñecemento dunha parte da súa obra literaria.

Un conto de verdade

2010-09-27T19:34:00.002+02:00

Hai libros que son mentira, que se valen de argucias para construír unha historia resultona, pero que ao final non conseguen máis que crear un mundo falseado e incoherente coa construción narrativa. Outros son o envés da folla e aínda que pareza que van derivar por sendas fantasiosas, non o fan.

El monstruo que se comió la oscuridad é dun deses libros que teñen formato álbum ilustrado e unha extensión pouco frecuente, alomenos entre nós.

A lectura das imaxes lévanos desde a amplitude do espazo ata reducilo aos pequenos detalles unha vez que estamos situados para atopar o protagonista. Despois o tratamento gráfico vai desde o uso frecuente das viñetas ata o corte dos obxectos para contar o que sucede no seu interior. Emprega artificios imposibles, pero necesarios para que o punto de vista que adopta sexa efectivo (un exemplo é a visión desde o interior dunha caixa na que o ollo que se aproxima ao burato desde o que olla o interior oscuro aparece iluminado). A teor do que se recolle nos créditos existe adaptación gráfica, pero non sabemos precisar en que consiste. Aínda que comecei por falar da ilustración de Jimmy Liao, iso non quere dicir que a narración literaria de Joyce dunbar sexa secundaria. A precisión narrativa mantén a atención do lector e cando parece que xa nada vai suceder, rexurde a tensión ao levarnos ao inicio da historia. Por outra banda hai unha boa resolución, que non reside exclusivamente na tenrura que envolve a atmósfera dos personaxes, senón tamén na negación da fantasiosidade e na adopción dun final que nos traslada ao mundo real novamente.

LIBROS PARA COÑECER

2010-09-21T00:32:00.001+02:00

Os libros de divulgación científica teñen unha gran demanda escolar, pero tamén familiar. Segue habendo moitas familias que todavía identifican a literatura co inútil e unicamente valoran o que produce algún tipo de coñecemento novo. Como froito diso, desde hai uns anos comezaron a producirse libros que confiaban o seu éxito a unha boa ilustración e unha información correcta. No medio de todo iso foron colándose libros de baixo custo, unha fotografía correcta e unha información moi escasa. Apostas como a de SM cos libros da colección Mundo maravilloso, importada de Francia, tiveron unha notable repercusión e a súa presenza nas bibliotecas escolares ou públicas é habitual.

En galego aínda son escasas as publicacións deste tipo. Iniciouse coa Biblioteca Compás de Edicións Xerais, que apareceu coa publicación cunha serie de libros de texto de coñecemento do medio para o ensino primario co mesmo nome. Unicamente Faktoría K de libros aposta pola produción propia na serie Animais estraordinarios que se deben á colaboración de Xulio Gutiérrez e o ilustrador Nicolás Fernández. O enfoque destes libros é moi orixinal. De feito non coñezo un tratamento semellante e a aceptación desta colección noutros países foi boa, vendéronse os dereitos a varios países europeos.

Desde hai uns mese estou mergullándome por razóns profesionais en todos os libros divulgativos para nenos que atopo e atopei un título no que as lengüetas e outros artefactos non son adornos para xustificar un prezo elevado. Ademais diso, foi o vencedor no Bologna Ragazzi do ano 2009 na categoría de libros de non ficciónEl libro de las tierras imaginadas é un título máis que interesante que nos leva a unha viaxe polo tempo e diferentes culturas para dicirnos cal era a súa concepción do mundo. Os xoves lectores van coñecer as teorías sobre a forma da Terra que elaboraron diferentes correntes filosóficas da Grecia clásica, diferentes pobos de América, Asia ou África; ideas relixiosas, etc.

Cada pestana que o lector abre contén ampliacións das ideas principais que se aportan no espazo visible da páxina, sobre a existencia de mundos subterráneos, capas e estratos diversos, inframundos

Tamén o nacemento da xeografía como ciencia que busca unha representación fiel do planeta ten o seu capítulo, e a través del percorremos as formas oblongas, esféricas, achatadas ou con enormes furados nos polos.

Tamén as ideas extravagantes están recollidas, como a do "visonario" defraudados Cyrus Teed, segundo o cal a Terra sería unha pérola dourada, con varias superficies paralelas. Nós viviriamos na superficie interna e a externa sería dourada e brillante.

Os libros electrónicos

2010-09-14T22:38:00.004+02:00

Os lectores electrónicos están chegando moi pouco a pouco. O que moitos quixeron vender coma o regalo do Nadal do ano pasado e do anterior non acaba de cristalizar. Os esforzos de moitos medios por vendelos son ímprobos. Por esta banda do mundo tamén andan a idear o xeito de non perder pé no mercado de libros electrónicos. Andan a proxectar versións de libros infantís para os novos lectores electrónicos. O interese destes novos medios está en saber se os editores e desenroladores van atopar o xeito de facer versións creativas que se adapten ao medio sen ser unha mera traslación á pantalla do libro, nin caer no entretemento que non aporta nada á lectura.

Moitos lectores non se atreven a entrar nesta nova realidade ante o temor á incompatibilidade entre os diferentes fabricantes. Os seguidores de Apple quéixanse do prezo excesivo do Ipad. O Kindle e outros lectores teñen certas diferencias sobre os formatos que se poden ler nos equipos. Hai pouco presentáronse equipos a prezos máis reducidos e con prestacións máis que interesantes. Pero para os lectores infantís queda saber que é o que lles van ofrecer.

Aquí queda este exemplo dunha Alicia para Ipad.

Presentación de O burato do inferno

2010-09-10T01:19:00.006+02:00

Mañá, venres día 10 de setembro, preséntase no Museo do mar de Vigo esta obra de Xosé Manuel e Ramón Trigo publicada por Faktoría K de libros. Trata a historia dun raqueiro, pirata da costa, que morre e deixa ao seu fillo o encargo de lavar a conciencia restituíndo parte do mal que realizou.

Ramón Trigo, ilustrador entre outros de O pirata Pata de Lata e Casa vacía, crea neste cómic un ambiente envolto no misterio e na bruma. O guión corresponde ao seu irmán, que con reazos difusos retrata a vida de Bieito o Lindo, un vello pirata que tenta recompoñer a través do seu fillo as vidas que crebou.

Novas e vellas lecturas

2010-08-28T17:34:00.000+02:00

James Thurber era un autor descoñecido ata queme enterei que A verdadeira historia de Walter Mitty era súa. Por recomendación dun libreiro acabo de ler Os trece reloxos, publicado por El ático de los libros, unha editorial nova á que hai que prestarlle atención, cun fondo aínda pequeno pero interesante. A verdade é que a narración non me deixou pegada, a pesar de que a introdución que Neil Gaiman fai del é moi eloxiosa. Non sentiu a emoción que outras lecturas de tema semellante me provocaron e que esta provocou noutros lectores. Non sei se se debeu ao momento, á tradución (Estou tentado a lelo en inglés, aínda que me pode levar tempo) ou que realmente estou pensando en moitos dos contos rusos de Afanasiev e non resiste a comparanza. Prometo volver a lelo por se o meu xuízo está alterado temporalmente.

Releo O carteiro de Bagdad. Marcos Calveiro é un autor que me interesa porque se achega ao lector cun plantexamento diferente do que se percibe noutros autores. Non esquece que en toda narración hai que mesturar elementos que inviten a pasar á folla seguinte cunha construción sintáctica e narrativa coidadas. Nel atopo a emoción onde noutros a penas vexo algo máis que técnica construtiva. Hai unha semanas merquei O canto dos peixes e hai dous días Rinocerontes e quimeras, que me costou bastante atopalo (Non era a primeira vez que preguntaba por el).

Karmelo Iribarren

2010-08-28T11:30:00.002+02:00

Un dos libros que El jinete azul vén de editar na súa primeira tanda é un libro de poemas de Karmelo Iribarren. O feito de que unha nova editorial decida saír cun libro de poesía para nenos é unha declaración de intencións e que dos sete que publica só un o sexa, é un recoñecemento de como está a lectura de poesía nas Españas.

Nesa busca de camiños creativos dos poetas novos que eu creo ver, hai obras que teñen o valor de ser parte do percorrido que ñe necesario facer para chegar ás obras que van permanecer. Versos que el viento arrastra sen embargo é unha magnífica demostración de que hai autores que xa atoparon a súa senda. Aínda hai quen pensa que a poesía infantil se constrúe exclusivamente de ritmo e rima. Mesmo nas escolas, moitos nenos (eles saben ler moi ben entre liñas) perciben o pouco valor que os mediadores lle conceden a certo tipo de poesía que, coma este, aposta pola evocación, a imaxe poética e a percepción desde unha óptica distinta do mundo para construír unha mensaxe comunicativa artellada arredor duns versos breves, construídos sobre a base das palabras precisas e cerrados con contundencia.

Los libros
no son para mirarlos,
son para tocarlos,
abrirlos
y leerlos...

Certamente, o libro invita a abrilo, a tocalo e a lelo. Quizais haxe quen critique o formato cadrado, pero a ilustración de Cristina Müller tamén precisa os espazos en branco. Magníficas traducións á imaxe dos poemas, ás veces lecturas dos poemas. Outras, invitacións aos lectores a crear, a traducir as mensaxes gráficas un tanto enigmáticas.

Os primeiros poemas son olladas sobre o cotián, outra forma de ollar as cousas insignificantes. Os últimos, evocacións da poesía oriental.

El hotel
reflejado
en el río.

Los peces
cruzando
por los pasillos

Nestes versos atopei achados magníficos, suxerentes, sorprendentes...Por iso non me importa que ao final, un gato negro dobra a última páxina e leva a noite e a poesía.

Arte

2010-08-25T22:58:00.000+02:00

En Noruega tres escolas de Hellesylt, Eidsdal e Geiranger participaron nun proxecto artístico que unía a natureza e a arte co estudo das formas de vida tradicionais, neste caso eran os granxeiros, e da importancia que ten a declaración de patrimonio da humanidade. O proxecto desenvolveuse grazas ao pulo do artista John Liland.

Tratábase de utilizar a madeira como materia prima abundante no entorno e empregala na construción dunha escultura que lembrase a forma en que os labregos poñían a herba a secar. O proxecto tivo o título de STAURGALE. A denominación fai referencia ao nome noruego dos palleiros (staur), pero staurgale é unha denominación humorística do caos, a loucura. Cada unha das esculturas que crearon os nenos das tres escolas, foron trasladadas ao Norsk Fjorscenter con motivo do quinto aniversario da declaración desa zona como patrimonio da humanidade pola Unesco.

O interesante do proxecto, visto desde fóra, está na idea da expresión artística do que se parte. Algo que une todo o traballo sobre o coñecemento do entorno cun concepto contemporáneo da arte.

Kalandraka no Brasil

2010-08-21T18:10:00.012+02:00

Definitivamente, Kalandraka acaba de chegar ao Brasil. Desde hai meses víñase falando desta posibilidade sen concretar a data, pero desde o departamento de comunicación acaban de enviar un comunicado que sae hoxe publicado na prensa galega. Esta iniciativa xurde da colaboración entre a propia editora galega e Callis, algo que xa viñan mantendo desde hai máis de un ano en México.
Os primeiros títulos presentáronse con motivo da Festa Literária Internacional de Paraty e da Bienal do Livro de Sâo Paulo. Son cinco títulos entre os que están A zebra Camila, Grâo de milho, Perto, Un grande sonho e O leâo Kandinga.
Esta pode ser unha boa oportunidade para romper a ignorancia mutua que existe entre os mundos culturais brasileiro e galego; así como ampliar as posibilidades de colaboración entre os editores dunha banda e outra do Atlántico.

Goodnight, moon

2010-08-20T00:15:00.006+02:00

Acabo de ver no blog de La casa de Tomasa este vídeo coa historia de Margaret Wise. A voz da narradora é a de Susan Sarandon. Vídeo redondo, que máis se lle pode pedir?

Andersen

2010-08-19T23:32:00.003+02:00

Nesta casa, os soños e os tormentos dun ser humaano convertéronse en ducias de historias que engaiolaron a xeracións de lectores de todas as linguas.
Unha pequena placa lémbralles aos visitantes que pode que por estas rúas, paseando pola beira da canle, pode atoparse a súa fantasma buscando a figura da Sereíña que os chineses levaron para a Expo de Xangai.

O señor SI e o señor NON

2010-08-14T20:51:00.007+02:00

As descubertas sempre teñen un momento para a emoción e outro para a reflexión.

Entrar nunha librería a ver libros nunha lingua que descoñeces ten o seu aquel, por iso o da emoción. Pero despois un ten que pararse a pensar sobre se paga a pena o que estás a ver. Máis cando se trata dun país en que todo vale un ollo e medio da cara. Foi nunha librería de Stavanger cunha boa selección de libros infantís (Aclaración, dígoo porque había unha selección de libros traducidos onde abundaban os que eu considero indiscutibles). Moito Garman (tres títulos diferentes. Aquí creo que temos dous) e unha autora, despois puiden confirmalo en internet, que me pareceu interesante. A ilustración destacaba sobre o resto dos autores nórdicos que había nos andeis. Chámase Kari Stai e no que alí tiñan chamoume un libro titulado Jakob og Neikob. Púxenme a buscar información e case toda aparecía en Noruego. Recurro ao tradutor de Google, non me fío porque como di o libro de Henrique Harguindey, os tradutores automáticos case sempre xogan con un. Peneirando a información, resulta que está na lista de honra do Ibby do 2010 por este libro e que ten algúns máis publicados. Jakob og Neikob é unha historia de opostos, Jakob sempre di si e Neikob sempre di non. De aí que os nomes teñan o ja(si) e o nei(non). Así que cando Jakob quere que Neikob acepte unha proposición súa debe recurrir a inxeniosos xogos lingüísiticos. Esa oposición tamén se reflexa na ilustración a través das cores de cada un dos personaxes, os sombreiros e outros complementos de vestiario.

Iniciativas diversas e dispersas?

2010-07-19T18:45:00.007+02:00

A crise económica e a falla de axudas á tradución á que somete a Consellería de cultura ás editoras, parece que obriga a extremar o enxeño para manter vivos proxectos que doutro xeito dificilmente terían nacido nestes momentos. Levo lidos dous libros que se publicaron ao abeiro de Rinoceronte , unha editorial que conseguiu conformar un selo con prestixio onde se combinan novelas de éxito como O curioso incidente do can á media noite, con outras de difusión máis minoritaria. Un é un libro de poemas do poeta Santiago Freire que leva o título de Martingadas, poemas para nenos, un tanto irregulares, pero entre os que hai algúns que me sorprenderon porque constitúen unha busca intelixente de poesía que rompa co concepto clasicista que amosa a meirande parte da poesía infantil galega. Espero que Santiago Freire prosiga percorrendo os camiños poéticos e insista na experimentación formal e no tratamento de temas coma o amor, tan frecuente na vida dos nenos e tan pouco recollido na literatura que se escrebe para eles.

Ñam, ñam
adento unha mazá
-que rica está-
e de repente,
-esquivando
os meus dentes-
asoma a cabeza
un verme
que me pregunta:
Viñeches verme?

O outro, unha narración de Helena Villar con ilustracións de Carme Queralt, que conta a historia dunha nena que vive cos seus pais e o seu avó no Cebreiro e debe pasar o seu aniversario sen o regalo que tanto desexaba porque unha nevarada non lles permite ir recoller o ordenador portátil que tanto desexaba.

Matilde Rosa Araújo foise

2010-07-10T19:41:00.004+02:00

Acabo de coñecer o pasamento de Matilde Rosa Araujo, unha escritora portuguesa, quizais a primeira, que me fixo descubrir os maravillosos poetas para nenos que empregaban a variedade do sur da nosa lingua.

Triste, convídovos a descubrir as lenga-lengas, os poemas co abecedario, o xigante Adamastor, a nao Caterineta que ten tanto que contar... A Maria Alberta Meneres, Luísa Ducla Soares, Alvaro Magalhaes, Mário Castrim...

Steinbeck no camiño

2010-07-10T18:42:00.007+02:00

Sen que o guionista o oculte, en Todo el povo del camino (guión de Wander Antunes e debuxo de Jaime Martín. Norma editorial), está a realidade dunha crise que arruinou a vida de moitas familias nos EE. UU. e outros países. Unha crise que recolleron as novelas de John Steinbeck: De ratos e de homes, edición en galego en Galaxia, ou Las uvas de la ira coa inesquecible interpretación de Henry Fonda na versión cinematográfica dirixida por John Ford en 1940.

No ano 2010, con outra crise que non ten nos países europeos ou nos Estado Unidos os efectos devastadores que tivo o crack do 29, pero que si supón un forte incremento da fame nos países menos desenvolvidos de África ou Haití, onde centos de miles de persoas aínda non teñen un teito baixo o que protexerse na temporada de furacáns que está a punto de comezar, publicouse este cómic que repasa os efectos daquela crise económica que impulsou a moitos agricultores sen terras por causa dos embargos bancarios a trasladarse a outros lugares nos que conseguir un traballo. Foi precisamente a información que Steinbeck recolleu para redactar sete reportaxes sobre esa inmigración a California para o San Francisco News o que daría lugar poucos anos máis tarde á escritura d'As uvas da ira. Estas reportaxes poden lerse nun volume titulado Los vagabundos de la cosecha, Libros del Asteroide.

E dicía que algo hai de Steinbeck no guión, a estructura da historia e os elementos que van aparecendo de xeito lento pero continuo e que manteñen a atención do lector. Pero esta obra está lonxe de ter un final redondo coma os do premio Nobel americano. Entendo que ese é o punto débil porque graficamente, o traballo está ben resolto e mesmo hai planos que son moi interesantes desde o punto de vista case cinematográfico, algúns fóra de plano... Un estilo que está próximo aos gustos dunha cantidade grande de lectores non especificamente de cómic.

Tanto o guión coma o debuxo non dulcifican a dureza que ten o relato en si pero tampouco se recrean innecesariamente nos detalles máis violentos, escabrosos e desagradables, e iso é de agradecer

Comentario breve

2010-07-10T13:55:00.004+02:00

Ao buscar na web de Faktoría K de libros os datos sobre Luís vai á praia acabo de ver que finalmente xa están publicadas dúas novelas que levaba algún tempo agardando, A estrada, de Cormack McCarthy, e O motón da Bounty, de John boyne, o autor d'O neno do pixama de raias.

Unha execelente narración gráfica

2010-07-10T13:27:00.003+02:00

A Faktoría K de libros vén de sacar á rúa un cómic do autor canadiano Guy Delisle, coñecido por obras coma Pyongyang, que tiveron un gran recoñecemento a nivel internacional, preséntase por primeira vez unha obra súa en galego, Luis vai á praia, cousa que unicamente ten importancia na portada do libro, posto que é unha narración exclusivamente con imaxes. Conta a historia dun día que comeza co desexo do protagonista de ir á praia e como busca a forma de espertar o seu pai. Ao longo da xornada de praia Luis vive mil e unha peripecias contadas con humor e un gran sentido da observación procedente do tempo compartido por Delisle cos seus propios fillos e das súas lembranzas da infancia.

Na miña opinión a gran virtude deste cómic, e o que fai que sexa unha estupenda lectura para os pequenos e os maiores, é a excelente secuenciación narrativa e os acertados puntos de vista que adopta o autor para contar unha historia de xeito tan efectivo.

Non teño a menor dúbida en recomendarvos esta lectura compartida cos vosos fillos ou para eles en solitario. Gustaralles.

Queres ver un pouco de Luis vai á praia? preme aquí

Con cazos na cabeza

2010-06-27T09:28:00.007+02:00

Unha compañeira envioume un correo cunha foto deste libro e faloume marabillas del. Ao día seguinte fun á librería e púxenme a lelo inmediatamente. Este apuntamento fágoo dúas ou tres semanas despois da primeira lectura e teño medo a perder detalles, así que me dispoño a relelo.
A mellor forma de contar unha historia difícil é "non tomala en serio" e iso foi o que fixo Isabelle Carrier ao escribir "El cazo de Lorenzo" cuon palabras e imaxes sinxelas, tan sinxelas que como dicía Calvino nas leccións americanas, esa levedade apórtalle eficacia narrativa e trascendencia. Lorenzo ten un problema que os demais perciben como unha excentridade ou unha molestia, pero un día Lorenzo atopa unha persoa que se sitúa noutro punto de vista e convirte as dificultades do protagonista para manter unha relación normal co entorno nunha singularidade. Na historia non hai falsidades, posto que non se ocultan as dificultades que o protagonista debe salvar no seu día a día, así como tampouco hai concesións á falsas correccións política, e iso é de agradecer.

La casa, un repaso pola historia

2010-06-27T09:14:00.004+02:00

O último libro de Roberto Innocenti acaba de ser publicado por Kalandraka. Non vou perder o tempo en falar das ilustracións deste autor italiano porque non engadiría nada novo ao que xa dixeron moitos críticos. Pero si podo falar de como se pode dar unha lección de historia a través das imaxes, porque diso é do que trata este libro de dar unha visión dos cambios que sufriu a vida da xente en Europa no último século e medio, máis ou menos. Resulta fermoso invitar aos pequenos lectores a ler nas imaxes como a vida dos labregos se transformou e como os ciclos de poboamento e despoboamento marcaron a vida rural. Poucas veces teño visto reunidas nun libro a cualidade de ensinar e a fermosura dunha ilustración coma neste libro.

A criança que EL foi

2010-06-18T15:20:00.003+02:00

Contei noutro lugar como e porquê me chamo Saramago. Que esse Saramago nâo era um apelido do lado paterno, mas si a alcunha com que a família era conhecida na aldeia. Que indo meu pai a declarar no Registo Civil da Golegâ o nascimento do seu segundo filho, sucedeu que o funcionário (chamava-se ele Silvino) estava bêbado (por despeito, disso o acusaria sempre meu pai), e que, sob os efeitos do álcool e sem que ninguen se tivesse apercebido da onomástica fraude, decidiu, por sua conta e risco, acrescentar o Saramago ao lacónico José de Sousa qeu meu pai pretendia que eu fosse.

José Saramago

As pequenas memórias

Caminho

Os contos populares e Bernardino Graña na Real Academia Galega

2010-06-12T23:44:00.008+02:00

O escritor Bernardino Graña fixo o seu discurso de entrada na RAG centrándose no conto popular e adefensa da lingua galega. Baixo o título de Os contos populares e Rosalía, percorreu a parte da súa obra escrita para nenos e relacionouna cos contos que escoitou sendo neno, cos que os seus alumnos lle contaron, cos ecos que descubriu nos libros que leu e coas versión existentes noutros ámbitos lingüísticos e literarios, desde o oriente a outros países europeos. Para iso recorreu aos grandes autores que analizaron o conto ou que o compilaron, desde Basile a Afanasiev, Elena Fortún ou a Vladimir Propp. As interesantes palabras que o novo académico leu contiñan citas de libros tan importantes como Pues señor, A morfoloxía do conto, Antoloxía do conto popular galego ou diversas antoloxías dos contos populares rusos, xaponeses e indios. A resposta deulla Ramón Lorenzo, outro significado Brais Pinto, o colectivo do que o escritor cangués formou parte con outros insignes persoeiros como Reimundo Patiño, Bautista Álvarez ou o propio presidente da RAG, Xosé Luís Méndez Ferrín.

Tanto o discurso do novo académico como a resposta de Lorenzo están xa publicados polo servizo de publicacións da Academia.

Feira en Madrid

2010-06-06T00:09:00.008+02:00

As primeiras semanas do mes de xuño están marcadas para os que amamos a lectura e os libros infantís, por dous acontecementos. Un, a FLM (Feira do libro de Madrid), e o outro Encontro de animadores á lectura de Pizpirigaña, coa entrega do Premio Pep Sempere.

A feira de Madrid está funcionando ben, cunha notable presenza de compradores (diso se trata, de mercar) e unha notable presenza de autores nórdicos, eles son os invitados este ano.
Asa Larsson e Camila Lackberg asinaron a un gran número de lectores da súa obra.
Tamén se podía ver a edición española do libro de Chimamanda Adichie nalgunha caseta. decepcionantes as casetas das librerías infantís, tomadas polos libros comerciais das grandes editoras. O máis interesante, as casetas das editoras e mesmo na caseta que compartía Ivory Press con outras editoriais de arte e deseño, podían verse algúns libros e xogos do deseñador italiano Bruno Munari. Entre os asinantes puido verse a Aitana Carrasco presentando o libro que ilustrou e que Manolo Rivas escribiu, Milu. Ou asinando na caseta dos editores valencinaos. Unha mañá tamén asinou Emili Urberuaga os seus. E pouco máis.
Nas casetas de banda deseñada abundante presencia de libros de zombis, curioso, non?. Polo demais, moito manga e a presenza de Escobar asinando. Chamoume a atención unha serie de libros que tiñan unha relación cos clásicos, pero que no pouco que puiden ler deles, eran unhas versións con engadidos fantásticos.
A presenza do libro electrónico non era significativa, aínda que por primeira vez estaban presentes. Días despois faríase o anuncio do acordo dunha decena de editoras españolas , agrupadas en Libranda, para comercializar en portais de internet e librerías os seus fondos neste formato. As reaccións foron variadas, desde os comentarios negativos nos xornails dixitais, ata a acollida dos libreiros que consideran este proxecto non agresivo para os seus intereses. Léase a reportaxe que publicou El cultural.

Finou Alexandra Koss

2010-05-26T00:08:00.003+02:00

A tradutora Alexandra Koss faleceu en San Petersburgo. Galicia Hoxe recolle a infeliz nova.
Koss foi tradutora dalgúns poetas galegos ao ruso e tradutora dalgúns dos máis destacados contos rusos ao galego recollidos na antoloxía publicada por unha editorial viguesa, ou algún relato de Dostoievski publicado por Xerais na súa coleción de peto.

Interesante artigo sobre a tradución

2010-05-25T23:49:00.002+02:00

Recomendo a lectura deste artigo publicado en cultura galega sobre os límites da tradución. Estuda casos polémicos que estiveron en boca de moitos tradutores e editores durante algúns meses.

O armiño dorme mellor libro xuvenil traducido ao portugués no Brasil

2010-05-25T23:15:00.007+02:00

Brasil acaba de concederlle o premio da Fundaçâo Nacional do Livro Infantil e Juvenil ao mellor libro xuvenil adaptado ou traducido ao portugués do Brasil no ano 2009. Algunhas webs e blogs (Consello da Cultura Galega e Galaxia entre eles) recollen equivocadamente a mención a O armiño dorme como premio ao mellor libro xuvenil publicado no Brasil.
Xosé Antonio Neira Cruz recibirá este galardón durante a celebración do Salón do libro infantil e xuvenil de Rio.
Xa teño dito que a min este libro paréceme unha das mellores obras da literatura xuvenil escritas en galego e trátase dun recoñecemento a sumar ao Premio Raíña Lupa que obtivo no ano 2002.

Outro novo proxecto

2010-05-23T23:38:00.001+02:00

Despois da aparición de Los libros de la mora encantada, que se presentou coa reedición de Cuenta que te cuento de Mª de la Luz Uribe e Fernando Krahn (Estaban preparando outra reedición destes dous autores cando recibiron a nova do pasamento do ilustrador), faino agora o proxecto de El jinete azul. Aparecen con cinco títulos entre os que destacaría a reedición de El erizo de Asun Balzola ou a de Yo las quería de María Vendrell e Carme solé (se mal non me lembro fora publicado por Destino?).
Tempo teremos de valorar os libros. Pero de momento ás miñas librerías habituais non chegaron.

Esconderse en un rincón del mundo

2010-05-08T18:50:00.010+02:00

Jimmy Liao volve a sorprendernos cun libro de imaxes estrañamente diversas. Se un as vise por separado, dificilmente chegaría a adiviñar que forman parte do mesmo libro. Unha viaxe a ese espazo metafórico que moitos seres humanos precisan atopar para encerrarse coas súas preocupacións e os seus problemas. Outra vez a soedade, pero a soedade buscada, a que un mesmo procura para ollar a vida desde outra perspectiva e poder afrontala.

Un libro para...
Para solitarios conscientes,
Para incomprendidos,
Para sensibles,
Para os "raros",
Para fantasiosos,
Para ti...
e para min tamén.

Porque tamén me gusta o negro e que as cores invadan as páxinas; porque me gusta descubrir cousas novas cada vez que abro un libro; porque hai flores duras e pedras fráxiles e gústame xogar a adiviñar que hai detrás do que se ve, porque un día vin un neno chorar ante un vídeo de Michael Jackson e preguntouse, e preguntoume, como se podía mudar o mundo, e porque subíu escaleiras ata descubrir que son as pequenas cousas as que cambian a vida.

Por iso e moito máis, gústame este libro.

Esconderse en un rincón del mundo
Jimmy Liao vuelve a sorprendernos con un libro de imágenes extrañamente diversas. Si unos las viese por separado dificilmente podría imaginarse que forman parte del mismo libro. Un viaje a ese espacio metafórico que muchos seres humanos necesitan encontrar para estar a solas con sus preocupaciones o sus problemas. Otra vez la soledad, esa soledad buscada, las que uno mismo persigue para extrañarse, ver la vida desde otra perspectiva y poder afrontarla.

Para solitarios conscientes,
para incomprendidos,
para sensibles,
para los "raros",
para fantasiosos,
para ti...
y para mi.

Porque también me gusta el negro y que los colores invadan las páginas; porque me gusta descubrir coasa nuevas cada vez que abro un libro; porque hay flores duras y piedras frágiles y me gusta jugar a adivinar lo que hay detrás de lo que se ve; porque un día vi llorar un niño ante un vídeo de Michael Jackson y se preguntó, y me preguntó, como se podía cambiar el mundo, y porque subió escaleras hasta descubrir que son las pequeñas cosas lo que cambia la vida

Por eso y por algunas cosas más, me gusta este libro.

Unha viaxe profunda á literatura infantil

2010-05-05T15:12:00.003+02:00

"Naquela paisaxe a brancura era tan intensa, tan luminosa, que Xia Tenzin lembrou a Dode, o seu amigo cego. Cando este preguntaba como era a cor branca, respondíanlle que era coma o leite, e el replicaba: "Logo, derrámase?"; cando lle contaban que era coma as nubes, el sorprendíase: "Entón, voa?"; e cando lle dicían que era coma a neve, el preguntaba: "Logo, é frío?". Xia Tenzin sentiu un calafrío que lle pasou dende a cabeza ata o dedo pequeno do pé e sentiu que lle faltaban palabras para explicar tanta beleza." "El maravilloso viaje de Xia Tenzin" - Patxi Zubizarreta A literatura infantil na súa orixe é unha viaxe iniciática na que o protagonista volve transformado. E Zubizarreta segue ao pé da letra as propostas de Propp para ofrecer un maravilloso libro, unha lectura que deixa pegada na alma dos lectores.

Mención para Lágrimas de cocodrilo

2010-05-02T22:32:00.005+02:00

Hai escasamente dous días que o Banco del Libro de Venezuela vén de facer pública a súa lista dos mellores libros do ano 2009. Entre as mencións especiais apuntan ao rescate editorial e foi caer nun título significativo, "Lágrimas de cocodrilo" de André François, un ilustrador que creou escola e foi modelo doutros moitos ilustradores, David McKee sempre se recoñeceu como deudor da súa obra.