9.7.09

Sentimento da emigración


A emigración/inmigración é un tema primordial na historia de Galicia e doutras zonas da Península Ibérica que aínda non ten o libro que o retrate. O que foi unha traxedia para un país que viu como se ía facendo vello porque os novos marchaban vese agora por algúns como un problema ao recibir aos novos pobres. Lúa de Senegal, o último libro de Agustín Fernández Paz, tenta facelo desde o punto de vista dunha nena senegalesa que acaba vivindo en Vigo. A adopción deste punto de vista reduce a credibilidade en certas pasaxes que transmiten valoracións dificilmente cribles postas na boca dunha nena. Outras veces, sitúase no terreo das emocións que consegue transmitir con todo o seu vigor ao lector. Despois dos contos d'O único que queda o amor, o primeiro un relato magnífico, e que lle deron o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil, a pesar do que lle picou a algún columnista que no mesmo ano dous libros escritos en linguas "periféricas" reicibise tal recoñecemento, este libro recupera ao escritor que se serve dos diarios, dos recortes, o da técnica constructiva.

Sentimiento de la emigración
La emigración/inmigración es un tema de primer orden en la historia contemporánea de Galicia y de otros lugares de la Península Ibérica que todavía no tiene el libro que lo retrate. Lo que ha sido una tragedia ahora se convierte para muchos en un problema al recibir a los nuevos pobres, nosotros ya no lo somos. Luna de Senegal, el último libro de Agustín Fernández Paz se acerca al tema a través de una niña senegalGuardar como borradoresa que acaba viviendo en Vigo. Es precisamente la adopción de este punto de vista lo que en determinados pasajes reduce la credibilidad de algunas valoraciones que pone en boca de la protagonista y que son poco verosímiles en una niña. En otros momentos se sitúa en terreno de las emociones y tiene la fuerza para hacérselas vivir al lector. Despues de los cuentos de Lo único que queda es el amor, el primero de ellos magnífico, y que le valieron el Premio Nacional, algo que no gustó a algún columnista que considera excesivo que dos obras en lenguas periféricas reciban dicho galardón en un mismo año, este libro recupera al escritor de la técnica, que se sirve de los diarios, los recortes de prensa, el de la técnica constructiva.

4.7.09

Aviso aos creadores españois

A prensa publica que a Consellería de Cultura suprime os Premios Nacionais para cambialos por outra cousa. O Partido que Predica o mesmo en Galicia que en Madrid e Cataluña, iso o afirman eles, suprimirá por coherencia os Premios Nacionales. Son os auténticos Profetas do non.

Aviso para los creadores españoles
La prensa publica que la Consellería de Cultura suprimirá los Premios Nacionais para cambiarlos por otra cosa. El Partido que Predica lo mismo en toda España, eso lo dicen ellos, suprimirá por coherencia los Premios Nacionales. Son los verdaderos profetas del no.

3.7.09

Estou lendo...

Na mesma liña do libro que hai algúns anos publicara en Xerais, un libro graficamente impecable no que se xoga coas comparacións e as analoxías gráficas, as texturas, as formas. A viaxe dunha araña polo corpo dunha nena. A araña e máis eu - Fran Alonso e Manuel G. Vicente
Como unha ratiña pode transformarse en cousas diferentes con só pintar o seu corpo de verde ou de rosa... Grisela - Anke de Vries

La época de Botchan é outra das cousas que me recomendaron para ler con tempo en Generación X, os meus suministradores de BD de culto. Hai que ver o que costa mudar a direción de lectura, grrrr!! La época de Botchan - Jiro Taniguchi e Natsuo Sekikawa.

As novelas de Domigo Villar espertan o sorriso, cando non a gargallada, especialmente ese choque de mentalidades entre o pequeno delincuente galego e o policía zaragozano. Novela policiaca. Ollos de auga - Domingo Villar.

2.7.09

Para que serve a lectura?

Recollido de Pó dos libros.

23.6.09

Pugwash and the ghost ship

Vía esta páxina atopo esta animación.
Que a disfrutedes.

Vía página web encuentro esta animación
Disfrutadla.

18.6.09

A loucura convertida en arte

Hai días en que un ten a sorte e debería mercar un décimo de lotería e abandoar esa primitiva que comparte cos amigos e nunca toca. A sorte ás veces salpícanos e lévanos a acertar en canto tocamos.
Algo así debeu pasarme a min, hai dous días. Achegueime a unha librería e decidín facerme con tres libros, todos eles son de cualidade, pero hai un que me parece unha magnifica manifestgación da loucura (Non me atrevo a especificar que tipo de loucura). O seu autor é Peter Stamm (web en alemán), un suizo que xa ten varios libros publicados en España en editoriais como Acantilado (En castelán) ou Quaderns Crema (en catalán), libros que tiveron unha boa acollida entre a crítica, especialmente Agnes.


Por se fose pouco, debo confesar que sinto unha certa debilidade polas ilustracións de Jutta Bauer, unha especie de paixón que non son moi capaz de racionalizar e de explicar. O libro titúlase Por qué vivimos en las afueras de la ciudad e está publicado por Tándem edicions, unha editora valenciana.O libro consta de 18 historias, se a memoria non me falla, que comezan con anáforas, agás o último. Cada historia ten a súa ilustración. En todas elas Bauer fuxe de ilustrar o evidente e prefire ofrecer unha visión particular, de sensacións e onde os elementos nalgún caso sempre lembren o lugar elixido pola familia para vivir. Non o dixen, pero o libro narra a historia dunha familia de pais, fillos e avós que deciden cambiar a súa residencia continuamente elixindo os lugares máis incribles para facelo e atopando sempre razóns para volver a trasladarse. E se cada capítulo comeza cunha anáfora, remata cunha sucesión numérica que parte do 4 e chega á unidade, para finalmente buscar unha xustificación aos cambios que dan sentido ao capítulo seguinte.
O texto é unha magnífica mestura de realismo e situacións disparatadas, pero que teñen un sentido dentro do conxunto dos relatos. Construído con frases curtas, case a pinceladas, acaba descubríndonos un mundo ao que os personaxes non acaban de adaptarse. Esa sucesión de incansables traslados ten o efecto sobre o lector semellante ao dos anuncios sobre o telespectador, cambian con tal rapidez e son situacións tan orprendentes que nos crean a necesidade de descubrir o que pasa no seguinte.
Un magnífico libro para lectores moi variados tanto en intereses como en idades.

Entrevista con Jutta Bauer en Babar

Locura convertida en arte
Hay días de suerte, en los que uno debería atreverse a comprar un décimo de lotería y abandonar la primitiva esa que juega con los amigos. La suerte nos salpica a veces con unas gotas misteriosas que nos inspiran y que nos llevan a acertar en todo cuánto emprendemos. Algo así me ha pasado a mi hace unos días. Me acerqué a una de las librerías en las que suelo ver las cosas nuevas que se publican o las que son nuevas para mi, y me llevé tres libros, todos ellos de calidad innegable, pero uno de ellos me parece una magnífica manifestación de locura (No me atrevo a especificar qué tipo de locura). Su autor es Peter Stamm (web en alemán), un suizo que tiene varios libros publicados en España en editoriales como Acantilado (para las traducciones al castellano) y Quaderns Crema (traducciones al catalán), libros que han tenido cierto eco entre la crítica, especialmente Agnes.

Debo confesar que siento debilidad por la ilustraciones de Jutta Bauer, una especie de pasión que no soy capaz de recionalizar y explicar. El libro se titula Por qué vivimos en las afueras de la ciudad y está publicado por Tándem edicions, una editorial valenciana.El libro consta, si no me falla la memoria, de 18 historias anafóricas, la última no lo es. Cada una va acompañada de una ilustración en página impar. En todas ellas Bauer escapa de ilustrar lo evidente y prefiere ofrecer una visión particular, de sensaciones y en las que los elementos siempre evoquen el lugar elegido por la familia para vivir. No lo he dicho, pero es la historia de una familia de padres, hijos y abuelos que se cambian su residencia a los lugares más insospechados, encontrando siempre una razón para marcharse a un nuevo sitio. Y si cada capítulo comienza con una anáfora, termina con una serie numérica que va desde cuatro a la unidad. El texto es una magnífica mezcla de realismo y situaciones disparatadas, pero que tienen sentido dentro del conjunto de los relatos.
Construido con frases cortas, casi a pinceladas, acaba descubriéndonos un mundol al que los personajes no acaban de adaptarse. Esa sucesión de incasables traslados tiene un efecto sobre el lector como el que los anuncios tienen para el telespectador, cambian con tal rapidez las situaciones y resultan tan sorprendentes que nos crean la necesidad de saber lo que va a apasar en el siguiente
Un magnífico libro para lectores muy variados tanto en intereses como en edades.

Entrevista con Jutta Bauer en Babar

16.6.09

Cidades


Sei que chego con retraso, non é infrecuente, pero un sempre se sente feliz de achegarse a libros diferentes.
Cando un atopa unha orixinalidade, adoita caer en dulcificacións da opinión e en aceptación de cousas que non son merecedoras de considerarse estimables máis alá do feito de buscar un novo enfoque no tratamento dos temas ou unha visión orixinal sobre as cousas.
Se a min me fixesen o encargo de escribir sobre unha cidade, non sei moi ben cal sería o enfoque que adoptaría para facerlla interesante aos pequenos lectores, e tamén, por que non, aos adultos. Pero a decisión que
Taro Miura tomou ao recibir, imaxino que así sería, o encargo do editor de Media Vaca para escribir sobre Tokio, convertiu o libro en algo orixinal e coherente ao longo de todas as páxinas.
O plantexamento é case didáctico. Primeiro introduce unha especie de tormenta de ideas arredor do coñecemento acumulado por diferentes personaxes sobre a capital do Xapón. A partir de aí, o contraste coa realidade representada por unha viaxe e unha serie de cartas que o autor lles escrebe ao editor, a súa muller, a deseñadora da coleción e outros personaxes que se me antollan recoñecibles. Pero non creades que o que nos presenta de Tokio é unha guía de monumentos, pratos típicos ou lugares turísticos. NON, fala dos pequenos detalles que poden resultar sorprendentes porque son nimios, pero nos que calquera persoa que teña viaxado alí se lle fan familiares. Lonxe de buscar as visións impactantes, grandiosas ou monumentais, escolle a observación de pequenos elementeos da cotiáns. As máquinas de bebidas que podes atopar en calquera recuncho das rúas de todo o Xapón, o regalo de panos de papel aos viandantes, etc.Un libro interesante de seu pero máis se o tomamos como modelo para realizar aproximacións a outros aspectos da realidade que caracterizan os lugares onde vivimos.


Ciudades

Sé que llego con retraso, algo que no es infrecuente en mi, pero uno siempre se siente feliz de encontrarse con libros diferentes.
Cuando uno se encuentra con la originalidad acostumbra a dejarse llevar por una cierta benevolencia y dulcifica las opiniones sobre el objeto de la observación, acostumbra a dulficar el rigor crítico y a dejar pasar cosas que en circunstancias diferentes serían inaceptables.
Si yo recibiese el encargo de escribir sobre una ciudad, no sé que enfoque adoptaría para hacerla atractiva para los jóvenes y también, porque no, a los adultos. Pero la decisión que Taro Miura tómó al recibir, pues imagino que así sería, el encargo del editor de Media Vaca de escribir sobre Tokio, ha hecho de este libro algo original y coherente a lo largo de todas sus páginas.
El planteamiento es casi didáctico. Primero introduce una especie de torbellino de ideas sobre el conocimiento previo que tienen algunos personajes sobre la capital de Japón. A partir de ahí, el contraste con la realidad representado por un viaje y una serie de cartas que el autor escribe al editor, su mujer, la diseñadora de la colección y otros personajes que se me antojan reconocibles. Pero no creáis que la visión que nos da de Tokio es una guía de monumentos, platos típicos o lugares turísticos. NO, habla de los pequeños detalles que pueden resultar sorprendentes porque son nimios, pero resultan muy reconocibles para cualquier persona que haya estado allí. Lejos de intentar ofrecer una visión impactante, grandiosa o monumentales, escoge lo observación de pequeños elementos cotidianos: las máquinas de bebidas en cualquier esquina de una calle, el ofreciemiento de los pañuelos de pepel como regalo publicitario a los viandantes, etc.
Un libro interesante de por si, pero más si se toma como modelo de aproximación a nestra propia realidad.
Otro libro de Taro Miura

12.6.09

Na TVG xa non abren libros?

Coma se o panorama fose vizoso, acabo de ler en Brétemas que perdemos o único programa de libros que tiñamos na televisión pública dos galegos. Non é que o formato fose unha marabilla nin que o horario no que se programaba, tamén co equipo rector anterior ,fose unha invitación a que os espectadores se sentasen a ver un programa de libros, pero aí estaba. Na canle internacional podía verse a un horario máis razoable. Mal casa esta iniciativa coa intención de adicarlle un ano á lectura que aparece no programa do goberno.
Semella que hai quen non quere deixar pedra sobre pedra. Estamos ante a demostración de que as revolucións poden facrse desde o goberno sen movementos de masas. Son tempos en que a fe ocupa o lugar da razón e cos votos se pretende lexitimar calquera acto, pero non é a forma de acceso o que lexitima o poder, senón o seu exercicio respetuoso para os que non comparten os seus principios. Non hai máis que irse setenta anos atrás na senda da historia para comprobalo.

8.6.09

Pero Patxi, ti es poeta


Agochado no seu rostro de neno tímido, coñecín a Patxi Zubizarreta. A súa intervención á par doutro poeta, Juan Cruz Igerabide, apagou calquera atisbo de cansanzo nunha mañá de domingo tras un intenso fin de semana cheo de actividades. Foi en Arenas de San Pedro (Ávila) dentro dos Encontros de Animadores á Lectura.
A súa voz fráxil, a súa ollada todo sensibilidade, o seu achegamento ás cousas pequenas, aos detalles da vida, fixéronme absorber as súas apalabras. Pero en lugar de saciarse a un entráballe máis sede, e quería máis, e máis, sempre máis.
A palabra precisa, a metáfora exacta para describir toda a sensualidade do encontro amoroso. No contrapunto do poeta xurdiu outro poeta. E viume á mente aquela pasaxe do Frederick en que todos os ratos se volven cara a el e dinlle: Pero Frederick, ti es un poeta. Xa o sei, respondeu Frederick acorándose.

Eskerrik asko, Patxi


Pero Patxi, tú eres un poeta
Escondido en ese rostro aniñado y tímido apareció Patxi Zubizarreta. Su intervención junto a Juan Cruz Igerabide apagó cualquier atisbo de cansancio propio de una mañana de comingo tras todo un fin de semana de actividades. Fue en los Encuentros de Animadores a la Lectura de Arenas de San Pedro (Ávila)
Su voz frágil, su mirada, todo sensibilidad, su aproximación a las cosas más pequeñas, a los detalles de la vida me hicieron absorber sus palabras. Pero en lugar de saciarse a uno le entraba más sed de escuchar, quería más, siempre más. La palabra precisa, la metáfora exacta para describir toda la sensualidad del encuentro amoroso. En contrapunto al poeta, surgió otro poeta. Y me vino a la cabeza aquel pasaje del maravilloso cuento de Leo Lionni, cuando todos los ratones se vuelven y le cien a Frederick: Pero Frederick, tú eres un poeta. Ya lo sé, respondió Frederick sonrojándose.

Eskerrik asko, Patxi

1.6.09

Un león é un león, ás veces

Cando un león vive entre cebras, gacelas e antílopes sen cravarlles os dentes, cando aterra aos maiores pero se deixa tirar das guedellas polos nenos, cando non hai forma de que sexa como os demais leóns e sofre as burlas dos seus conxéneres, mesmo dos seus familiares, dos tigres e das hienas; estamos contando a historia de Leocadio, o león.