fala dos valados que neste momento se erguen en varias partes do mundo para separar os pobres dos ricos. Este concepto da información recollíao moi ben un anuncio que hai bastantes anos realizara o Guardian. A cámara recollía a imaxe dun xove con aspecto punk que corría cara un cabaleiro de traxe e garavata e, tras alcanzalo, tirábao ao chan. A cámara realizaba un fundido ao negro e no plano seguinte cambiaba o enfoque e podía apreciarse como desde o alto dun guindastre se precipitaba unha plataforma chea de materais de construción. O cabaleiro salvaba a vida grazas á rapidez do xove punk.
ukovski, Pan con xamón, que acaba de saír na colección de narrativas de Faktoría K (que tamén prepara A estrada de Cormack McCarthy sen agardar polas axudas á tradución do dócil conselleiro de Cultura Roberto Varela); o último de Paul Auster, que publica Galaxia; Las puertitas del señor López, unha banda deseñada do coñecido autor arxentino Horacio Altuna e que recibín como ag
asallo dun amigo que anda á última no tema da literatura e que adora os clásicos, ou varios tomos da primeira parte da La época del Botchan de Taniguchi. Unha elección que seguramente sería do agrado de Agustín Fernández Paz que entre outras cousas é un gran amante da banda deseñada. Despois as miñas lecturas van mudar porque agardo atopar cousas interesantes nas librerías londinenses como para que me obriguen a mudar a traxectoria qantes de volver a Uxío Novoneyra para celebrar as Letras Galegas. Sen esquecerme de facer un seguimento moi especial do traballo que vai desenvolver o ilutrador Marc Taeger nos vindeiros meses e que agardo que aporte novidades interesantes.
"Daniel empezaba a estar farto dos libros. Nada do que contaban era certo. Nos libros sempre había un rapaz que non se atrevía a escalar montañas e ao final acababa sendo alpinista". Isto é o que di o protagonista de El balonazo, de Belen Gopegui (SM). Suscribiría o mesmo con respecto ao cine, onde a dominancia do cine americano, tan dado a esas historias, condiciona o criterio dos espectadores.
oñeríalle algún pero nun par de momentos nos que lles dá un tono algo grandilocuente coa declaración do protagonista no xulgado, a interpretación polos seus compañeiros do You'll never walk alone e esquiva no último momento a situación ideal de neno torpe que salva ao seu equipo. Pode lerse como un libro sobre fútbol, pero é moito máis ca iso. Deixa ver a idea que a autora ten sobre a literatura e ben se ve que Belen Gopegui ten pouca simpatía pola de Enid Blyton. As situacións dos libros que lemos poden ser distantes da realidade na que viven moitos dos lectores, mais existe na de outros e a autora non foxe de plantealos. Nun momento determinado, Daniel confésase canso de aldeas nas que os rapaces poden xuntarse a calquer hora do día e nos que hai máis misterios que habitantes. Pero non se preocupen os pequenos lectores porque isto é unha lectura entre liñas e moi poucos terán lido nada d'Os sete secretos ou os cinco secretos.
O mundo de Max está limitado graficamente e soamente comeza expandirse no momento en que castigado na soedade do seu cuarto, queda a soas coa súa imaxinación e fai xurdir un mundo de infinitas posibilidades que sae fóra dos límites da páxina ata acadar todo o espazo posible cando decide facer a festa monstruosa. 
Ese mundo nunca volverá a ser tan pequeno como o foi nun principio, porque aínda que Onde viven os monstros é unha viaxe de ida e volta, o personaxe non queda indemne e sofre unha transformación de xeito que o seu mundo nunca volverá a ter a pequena dimensión que tivo nun principio e iso vén representado na ilustración.
Este ano os libros que optan ao Premio Neira Vilas ao mellor libro infantil do ano son de autores tan dispares como Fran Alonso, Santiago Jaureguízr e Oli. Ningún deles se prodiga demasiado e lanzan os libros en doses pequenas.
